Knapen schieten? Heeft Zürich dan zo’n last van hangjongeren dat iedereen een keer per jaar een middag vrij krijgt om randgroepjongeren om te leggen? Duke Nukem Zürich-style? Nee, maar de waarheid is toch wel een beetje vreemd.

Een keer per jaar krijgt de Zürichse jeugd (eerst alleen de jongens (knaben) maar sinds 1991 ook de meisjes) van 13 tot 17 jaar de kans om mee te doen met een schiet wedstrijd. Ze schieten met de SIG SG 550, een aanvalsgeweer in dezelfde categorie als de M-16 of AK-47 – een echt legergeweer. Het lijkt me tamelijk bizar om kinderen daarmee te leren schieten, maar het geeft wel een beetje aan dat de Zwitserse samenleving ergens toch wel een militaristisch randje heeft. De dienstplicht bestaat hier nog steeds en iedereen moet eenmaal per jaar op herhaling om de schietvaardigheden op pijl te houden. De mensen hebben het geweer thuis liggen en als ze dan opgeroepen worden dan nemen ze ‘em mee in de trein, ik heb het een keer gezien en het is een beetje bizar. Overigens wordt sinds kort de munitie niet meer thuis bewaard.
Maar het laat ook een beetje de andere kant van de Zwitserse samenleving zien. Het feit dat bijna iedereen thuis een geweer heeft maar dat dat niet veel problemen oplevert zegt toch ook wel weer wat over de Zwitserse zelfbeheersing zien. Hetzelfde zie je een beetje met referenda. Californië wordt met elk referendum weer onbestuurbaarder. Zwitserland functioneert nog steeds prima.
Gevolg van dit hele verhaal is dat ik een middagje vrij had (prima!) en die besloot ik aan heilzamere doeleinden te besteden: ik heb bloed gedoneerd. Ik heb het in Nederland al een paar keer gedaan, dus er waren niet veel verrassingen. Het is een beetje een raar pand. De voorste paar kamers zitten vol gewelven en zo en daarachter zit een grote saaie hoekige ruimte. Het blijkt dat het voorste gedeelte heel oud was en dat ze er paarden of zo hadden staan. Het achterste gedeelte hebben ze in de jaren ’80 uitgegraven/gehakt. Het grootste verschil met Nederland is dat het er wat minder hip uitzag (zeker de bloedbank in Groningen, de eerste keer dat ik er was waren ze de restanten bouwmaterialen er nog aan het weghalen bij wijze van spreken) is dat je te pas en te onpas chocoladerepen (Toblerone) in je handen geduwd krijgt. Ik: “Mag ik een kopje thee?” Verpleegster: “Wil je er wat chocolade bij?” De eerste heb ik afgeslagen, maar toen ik weg ging had ik er toch twee op. Ik merk niet zo heel veel van het feit dat ze 450 mL bloed afnemen, maar je moet toch even extra goed voor jezelf zorgen en een beetje opletten.