Een van de dingen die ik het meeste mis hier in Zwitserland is het bestuurlijk actief zijn. Er was natuurlijk een bepaalde tijd in mijn studie dat ik wel heel erg actief en misschien wat weinig studeerde, maar ik hou er wel van. Het dingen organiseren, het verbeteren van dingen en het op de hoogte zijn van wat er speelt. De laatste twee jaar is dat echter sterk verminderd. Eerst zat ik in Zweden, daarna moest ik heel hard afstuderen en nu zit ik al 13 maanden in Zwitserland. In het buitenland zitten is natuurlijk niet per se een probleem, ook als je de taal een beetje kent, maar het niveau van je concentratie moet wel erg hoog zijn om het bij te houden.
Iedere zoveel jaar worden in Zwitserland de verschillende instituten op de universiteit geëvalueerd. Het gaat anders dan in Nederland. In Nederland is het onderwijs en onderzoek van elkaar gescheiden en worden dus apart beoordeeld. In Zwitserland worden die twee samen genomen. In Nederland worden de verschillende scheikunde opleiding met elkaar vergeleken, in Zwitserland gebeurt dat niet. In principe zijn er drie scheikunde instituten aan de universiteit, eentje voor organische, anorganische en fysische chemie. Als een soort nieuwigheid worden die nu wel samen beoordeeld.
Nou ja, je voelt ’em al aankomen: ik ben er bij betrokken. Ze zochten een vertegenwoordiger voor de PhD’s en WiMi (geen wifi maar Wissenschaftlicher Mitarbeiter) en ik werd gevraagd. Vandaag hadden we de eerste vergadering. Het was een beetje een tegenvaller. Ik wil er eigenlijk niet teveel van op het web zetten, laat ik houden bij dat het begon dat twee van de vier profs te laat waren – 20 minuten te laat.
Een van de personen kon trouwens ook geen Engels. Dat leverde een interessante observatie op: ik maakte aantekening in het Nederlands. Dat doe ik eigenlijk al een jaar niet meer. Ik kan me in Nederland herinneren dat ik van colleges aantekeningen maakte in het Nederlands, of het college nou in het Nederlands of Engels was. Uitzondering was als ik niet goed genoeg in de stof zat om zo snel te kunnen vertalen, dan schreef ik eigenlijk letterlijk op wat er gezegd werd, ook als het Engels was. Sinds ik in Zwitserland zit praat en denk ik eigenlijk helemaal in het Engels en maak ik dan ook aantekeningen in het Engels (maar toen ik metingen aan het doen was met een Nederlander toen schreef ik wel Nederlands in het lab boek).
Maar goed, na bijna een jaar aantekeningen maken in het Engels schreef ik vandaag weer Nederlands. Ik had eigenlijk verwacht, gezien bovenstaande, dat ik de aantekeningen in het Engels zou maken. Ik zou dan Duits->Nederlands->Engels gaan vertalen, misschien iets teveel van het goede.
Na een uurtje, of eigenlijk 40 minuten, was de vergadering alweer afgelopen. Voorlopig komt het er voor mij op neer dat ik moet afwachten wat er uit de enquête komt. Als daar vreemde dingen uitkomen dan moet ik misschien meer doen, maar voorlopig kan ik weer lekker terug naar het lab.