Vrijdag was weer een labdag. Nu was het de bedoeling om, weer samen met Sean, de setup uit te lijnen. In de eerste week van november gaan we namelijk echte experimenten doen en dan willen we geen tijd verspillen met uitlijnen. Uitlijnen is een ingewikkelder verhaal dan het lijkt. Om de experimenten te doen hebben we drie pulsen nodig. Naast die drie pulsen zijn er twee pulsen nodig als referentie. Dat is makkelijk, daar gebruik je één straal voor en een paar beamsplitters. Bij de minste trilling verschuift je laserstraal een beetje. Dat is moeilijk om waar te nemen want de laserstraal is in het infrarood – onzichtbaar dus. Om de setup te stabiliseren gebruiken we een extra laser, die zichtbaar licht gebruikt, en wat detectors en zo.
Het infrarode licht is ook een heel verhaal. We hebben gepulseerd licht nodig in infrarood. De laser produceert een continue straal met 800 nm licht (rood/paars). In een tweede apparaat wordt het continue signaal omgezet in pulsen. Daarna moet het signaal versterkt worden. Om dat te hebben we, ja, nog een laser nodig. Stiekem is de versterker zelf ook een laser, maar dat terzijde. Tot slot wordt een zogenaamde Optical Path Amplifier (OPA) gebruikt om de 800 nm om te zetten in 4000-6000 nm, infrarood, licht.
Het design van de OPA (en ook de 2DIR setup) is een beetje de trots van onze prof, hij heeft ze namelijk ontworpen. De lasers geven een paar procent ruis in het signaal. Meestal als je er iets tussenvoegt dan krijg je meer ruis. Deze setups zorgen voor minder ruis, best een prestatie.
Conclusie van bovenstaand verhaal: er staan drie lasers, twee dure apparaten om pulsen te maken en te versterken en 2 ingewikkelde setups (OPA en 2DIR) met een kapitaal aan spiegels, kristallen, lenzen enzovoort. Waar ging het uitlijnen fout? Juist: de power-button van een van de lasers werkte niet, het contactje zat los. Heb je drie ton aan apparatuur staan, werkt het niet door een knopje van 20 cent. Op zich geen probleem, er loopt een elektriciën rond die dat makkelijk kan fixen. Aan de andere kant was het een groter probleem. De setup moet namelijk eerst een uur opwarmen en dat hadden we eigenlijk tijdens de lunch willen doen, maar dat moest nu na de lunch.
Om de tijd te doden keken we even naar een andere laser die problemen had met de koeling. Na een half uurtje testen leek het probleem meer te liggen bij de sensor. Wéér een onderdeeltje van 20 cent.
Daarna gingen we weer terug naar de setup om die uit te lijnen. Het leek goed te gaan, maar we kregen niet wat we verwachten. Tijd om een kijkje te nemen in de dure apparatuur. De meeste van de apparatuur komt met grote electrische installaties die je ernaast kan zetten. Daar zitten een aantal knoppen aan die je om kan zetten of waar je aan kan draaien. In dit geval hadden ze geprobeerd om de interface zo precies mogelijk na te bouwen op de computer. Het is super-onhandig. Bij een van de knoppen was het de bedoeling dat je met de rechtermuisknop naar rechts draait en met de linkermuisknop naar links. Als je op de linkermuisknop drukt dan zie je dat ook gebeuren, maar als je op de rechtermuisknop klikt niet. Gevolg: na wat testen zit de motor die je probeert aan te sturen helemaal links en wilde hij niet meer naar rechts.
Tijd om… andere mensen te vragen… de manual door te lezen… nog meer mensen te vragen… een oscilloscoop erbij te pakken om te kijken wat er nou eigenlijk voor een signaal wordt doorgegeven. Blijkt: er is geen signaal. Er is iets grondig mis met de hardware want de rechtermuisknop doet helemaal niets. Daarom besloten we de ouderwetse controller van een andere opstelling te gebruiken… behalve dat we een connector missen. De connector is een maat kleiner dan die van een MP3-speler en dat is geen standaardmaat die iemand in zijn kantoor heeft rondslingeren. Kunnen we alweer niet verder! Sean is zaterdag naar de electronicawinkel gegaan om er eentje te kopen. Hoe duur? Niet veel meer dan 20 cent waarschijnlijk.
Inmiddels was het vrijdagmiddag zes uur, we waren chagrijnig, moe en hongerig dus zijn we maar gestopt. Wat een dag…