In Zweden is het op het moment een beetje stil. Enerzijds heb ik nog niets uit het Zwitserse gehoord, anderzijds heeft het de afgelopen twee dagen gesneeuwd. En waar regen klettert, onweer dondert enzovoort brengt sneeuw altijd een serene rust.
Gisteren bleek helaas wel dat mijn slot was vastgevroren, maar toen ik naar het lab liep werd ik vergezeld door een Indiër die nog nooit sneeuw gezien had. Bij de vakgroep kwam er trouwens ook iemand naar me toe met de vraag of ik mijn camera bij me had. Ik niet, maar er is wel een vakgroep-camera zodat we alsnog een foto van hem in de sneeuw hebben kunnen maken.
Maar goed, ik moest dus lopen. Dat kwam stiekem ook wel goed uit want het was spekglad. Waar in Nederland als de temperatuur richting nulpunt daalt de strooimachines van stal worden gehaald (en men zich af gaat vragen of er een elfstedentocht komt) wachten ze er hier liever een dag mee… of zo.
Zoals op de foto van gisteren te zien is scheen de zon wel uitbundig. Het resultaat was een beetje treurig aangezien alles tegen het middaguur gesmolten was en je een grote modderpoel overhield. Later ging het weer sneeuwen dus was van dat alles niets te zien.
Toen ik gisteren naar bed was gegaan merkte ik wel op dat er wat rare flitsen te zien waren. Dus ik wachtte op de donder, maar die kwam maar niet. Tien minuten later waren er weer twee flitsen, maar weer geen donder. Nu kwam toch de nieuwsgierige ik in me naar boven. Een blik uit het raam leerde dat wat mensen een sneeuwpop hadden gemaakt en daar een foto van maakten.

Als er bij internationale studenten 1 ding constant is, dan is het het grote verloop. Afgelopen vrijdag gingen Katrin en Zsolt weg, nu zijn daar Leslie en Wolfgang voor in de plaats gekomen. Leslie komt uit een Spaanstalig land en afgelopen zaterdag begon ze breed in de keuken Spaans te praten (met iemand anders die Spaans praat) terwijl ik aan het koken was. Een beetje naar. Maar kennelijk wilde ze het goedmaken, want ze had een pak koekjes opengemaakt en bood mij er ook een aan. Helaas had ik mijn handen vol om de pastasaus over de pasta te gieten, dus dat ging niet.
Wat Wolfgang betreft, hij heeft een vriendin. Ik kwam wat laat thuis vandaag en ze zaten samen voor de tv voetbal te kijken. Of althans, hij zat voetbal te kijken en zij probeerde hem… euh… daar vanaf te leiden. Dat is haar gelukt want toen ik om half tien een kopje thee ging fixen waren ze verdwenen.

Ik vind het allemaal wel best. Na een paar dagen lang plaatjes te hebben gemaakt voor mijn verslag heb ik vandaag het ultieme plaatje gemaakt: 6 lijnen die samenvatten waar ik de afgelopen 6 maanden mee bezig ben geweest. Het is dat ze allemaal dezelfde richting opgaan en daarmee een trend vormen, maar het is toch ook weer niet heel indrukwekkend. A small step for science, a giant leap for a man. Of zo.