Sinds ik in mijn kamer woon heeft er altijd al een lelijke vlek gezeten in een hoek van mijn kamer. Aangezien die al ruim 6 jaar hetzelfde was maakte ik me er geen zorgen over. Terwijl ik in Zweden zat kreeg ik echter steeds verontrustender berichten over het plafond. Eerst zou het er lekken. Maar ja, die vlek zat er al een tijdje dus “ach, het zal zo’n vaart niet lopen”. Met de kerst zag ik inderdaad dat de vlek wel groter was geworden. Maar ja, met de kerst komt er toch niemand wat fixen.

In februari gingen de verontrustende berichten verder. “Er komen stukjes plafond naar beneden”. Zo’n vaart kon het niet lopen – dacht ik. Eind maart, weer terug in Nederland, keek ik naar het plafond en vond het redelijk overdreven. Toch lag er een hoop zooi op de grond. Een blik achter het gordijn leverde uitsluitsel: er waren inderdaad stukjes plafond naar beneden gevallen.
Ondertussen was er bij IN – de verhuurder – ook een lampje gaan branden aangezien ze de verwarming moesten bijvullen – het water sijpelde dus ergens weg. Bijna twee maanden geleden kwam er een loodgieter langs die direct zag dat de buizen vervangen moesten worden. Hij zou het doorgeven en een nieuwe afspraak maken. Dat duurde even en een maand geleden kwamen er twee loodgieters aan de deur. “Ja, we komen een t-stukje vervangen…” Helaas miscommunicatie. De dag ervoor had ik me nog hardop afgevraagd of ze de buizen konden vervangen zonder de hele verwarming leeg te laten lopen maar dat bleek inderdaad niet te kunnen. We maken wel een nieuwe afspraak!
De week erna kwamen er dus weer twee loddgieters langs die de buizen weghaalden. De buizen tussen mijn kamer en mijn bovenbuurman waren verrot, uiteraard precies bij het beton. Reden daarvoor is waarschijnlijk een constructiefout met de balkons. Tussen de balkon van mij en mijn buren zit een kier. Als daar water inloopt dan loopt dat vrij ver door. Om verrotting tegen te gaan worden om de metalen buizen meestal plastic buizen gedaan zodat zelfs als het beton nat is de buizen niet gaan roesten, maar dat was dus niet gebeurd.
Voordat ik aan de slag ging had ik nog wat foto’s gemaakt, maar die kan ik niet meer terugvinden. De buizen waren echt op en konden zó uit de muur gedraaid worden. Toch duurde het zo’n zes uur voor alles op zijn plaats zat. Daarmee was het nog wachten op de stukadoor die het plafond zou komen fiksen.
Toen ik vorige week dinsdag op het punt stond te vertrekken kwam er nog een of andere schilder die de buizen kwam schilderen – ze waren bruin, nu zijn ze weer wit. En gisteren kwam de stukadoor. Binnen no-time was het eigenlijk gefixt.

Hier de foto hoe het eruitzag vlak voor het stucen. Het loshangende stucwerk was al weggehaald.

Toen moest ik nog de rommel opruimen. Juist de hoek waar de lekkage ontstond was mijn rommel-hoek en dat aangezien men daar wat ruimte nodig had moest al die zooi dus verplaatst worden. De rest van de dag ben ik dus bezig geweest om dingen weg te gooien of een nieuwe plaats te geven. Daarbij besloot ik om ook onder mijn bed eens rotzooi op te ruimen.
Ik deed nog twee opmerkelijke vondsten: twee kranten van 12 september 2001, de dag na 11 september. Ik kon me nog wel herinneren dat ik ze bewaard had maar aangezien ze onder mijn bed lagen kon ik ze niet vinden (overigens staat er niet zoveel interessants in, maar toch is het leuk om te bewaren). Ook vond ik nog een stapel KIJK’s van tien jaar oud. In eentje stond een artikel waarin een computer met 233 MHz processor en 64 MB RAM hypermodern werd gevonden. Mijn Mac is nu 10x zo snel en heeft 32x zoveel geheugen. Ergens anders stond zoiets als “wat heeft een gewone consument nou aan een Pentium 1500 MHz?”. Mijn Mac is anderhalf keer zo snel. Het is bijna schattig om te lezen toch?