Gisterochtend fietste ik nietsvermoedend naar het lab. Bij het station merkte ik een vergrootte drukte – niet vreemd na de twee rustigste weken van het jaar in Groningen. (en zover er mensen waren, waren het meestal 40 plussers. Ik heb niets tegen 40+ers, maar het is duidelijk niet de normale studentenpopulatie die normaal gesproken door Groningen waard/t) Ah, de scholen zijn weer begonnen, dacht ik. Vervolgens merkte ik een tamelijk groot schip op dat naast het Groninger Museum lag afgemeerd. Even doortrappen om de brug te halen dacht ik – voor mij is het Groninger Museum een van de bruggen op weg naar de stad, niet een of ander internationaal bekend museum. Het werd echter steeds drukker. Allemaal groepjes mensen met dezelfde shirtjes… met logo’s erop. Het zijn geen scholieren, de KEI-week is weer begonnen!

De KEI-week is onbetwist erg leuk, maar als zevendejaars is het minder want je voelt je wel een beetje oud. De hele Vismarkt stond vol met allemaal kraampjes van alle verenigingen en clubs die aandacht willen en overal hingen spandoeken. Weer terug naar huis ging ik met JW nog even de stad in en warempel, daar kwamen we op een terrasje op de Grote Markt ook Remco en Jasper tegen. Terwijl de sound-check van het openingsfeest aan de gang was hebben we een biertje gedronken. Ik hoop dat het later op de avond beter klonk.
Toen ik vanochtend om negen uur weer door de stad fietste was het er opvallend rustig. Niet gek, want alle studenten lagen net in hun nest (lang leve de vrije openingstijden!), maar op de terugweg kwam ik midden in een of andere suffe KEI-carnavals optocht terecht. Als er één reden is die ik moet noemen dat ik in Groningen ben gaan studeren dan is het dan men hier nuchter is… GEEN CARNAVAL DUS! Het nare gevolg was dat ik helemaal om moest fietsen.

View Larger Map
Even orienteren: als je iets inzoomt en een klein stukje naar beneden scrolt zie je station Groningen. Daar ga je het water over, immer gerade aus, over de Vismarkt en door de Oude Kijk in ’t Jat straat en dan ga je het water over (richting de… Nieuwe Kijk in ‘t Jat straat). Daar stond ik, op weg naar het station. Helaas ging de carnavalsoptocht daar precies langs dus moest ik omfietsen via de Westersingel (langs het water, richting het westen… de naam Westersingel zou een indicatie kunnen zijn. Aan de andere kant, het loopt niet naast water). Daarna zou ik via de A-straat naar de Vismarkt gaan en mijn weg vervolgen. Helaas stond de brug over de Aa open dus besloot ik maar verder te fietsen langs het water, via de Sluiskade. Daar mist een bruggetje op de kaart, maar je kan direct doorsteken naar de Marnixkade. Dan kom je alsnog achter het station en de route naar huis terecht.
Je moet dan eerst voor het station langs, door het „Stadsbalkon”, de fietsenstalling die ervoor zorgt dat het Stationsplein saai en leeg is en die bovendien het monumentale en schitterende (zeker van binnen) stationsgebouw verhult. Er loopt een fietspad dwars door de verlaagde fietsenstalling en daarvoor fiets je eerst naar beneden en dan weer naar boven. In het midden hebben ze een fijn obstakel middenin het fietspad gezet – een soort rotonde. Het is altijd gelazer. Zeker als de zon schijnt en je met je zonnebril aan komt fietsen dan fiets je dus eerst een donkere kelder in en daarna moet je uitwijken. Vandaag was het helemaal verwarrend aangezien de zon (en vooral de schaduw) zo stond dat het net leek of het obstakel breder is. Afremmen is in geen geval een optie, het Gironingen-bloed stroomt nog door mijn aderen. (hier wat tekst en uitleg en commentaar)
Na het Stadsbalkon overleeft te hebben kwam het volgende probleem: ik wilde naar de Verlengde Hereweg maar ik lag op koers voor de Helperzoom. De laatste gaat onder de brug door waarover de Hereweg loopt. Dus moest ik weer een stukje omfietsen, daarna steil omhoog (oké, het zijn geen Alpen, maar als ik zie hoeveel mensen er toch wel moeite mee hebben dan is het toch in ieder geval redelijk on-Hollands). Na deze hindernis genomen te hebben, na nog bijna plat te zijn gereden door een door-rood-rijdende-automobilist bij de ringweg en een kleine excursie in de supermarkt kon ik eindelijk thuis op de bank neerploffen.