Vandaag was het zover… precies 7 jaar en drie weken nadat ik mijn voorzichtige eerste stapjes op het Zernike zette heb ik vandaag mijn diploma gekregen. De wereld zag er toen nog anders uit. Het was 8 dagen voor de aanslagen in Amerika. Wim Kok was nog minister-president. We betaalden nog in guldens. Ik was de laatste lichting voor de Tweede Fase. En ik begon als laatste jaargang met de doctoraalopleiding.

Al snel kwam ik in allerlei overlegorganen terecht waar druk werd gesproken over de invoering van het bachelor-master systeem. Alles ging op de schop. 42 studiepunten werden 60 ECTS, trimesters werden semesters en er kwam een nieuw diploma-moment: het bachelor-diploma. Voor de scheikundeopleiding veranderde er niet heel veel, die was een aantal jaar daarvoor al vernieuwd met het nieuwe systeem in gedachten. Toch zouden deze veranderingen nog wel een staartje krijgen bij mijn afstuderen.
Na twee jaar te weinig studiepunten binnenhalen besloot ik bestuur te gaan doen van de venerabele studievereniging van scheikunde: De Chemische Binding. Ik had er al twee jaar veel commissiewerk op zitten, maar het bestuur is toch duidelijk meer. Je moet zowel dingen uitvoeren als visie tonen. In ons geval was dat de realisatie dat scheikunde erg klein geworden was en dat er op facultair niveau steeds meer gepraat werd om opleidingen als natuur- en scheikunde veel nauwer te laten samenwerken. Wat moest de CB daarmee doen?
Er was op dat moment teveel onduidelijk om concrete stappen te ondernemen. Na mijn bestuur ging ik in de faculteitsraad en kreeg ik weer te maken met wat nu de brede bachelor was gaan heten. Anderhalf jaar later ging ik in het Faculteitsbestuur en was de daadwerkelijke invoering van de flexibele bachelor (de nieuwe naam voor de brede bachelor) een van de twee belangrijkste items. Terwijl de ene opleiding stond te popelen om te beginnen werd bij de andere opleiding nog gebekvecht over de vraag of het echt door zou gaan. Het gíng door. Over de gevolgen wordt nog steeds veel gepraat, gediscussieerd en, ja, nog steeds gebekvecht.
Het andere onderwerp van mijn Faculteitsbestuursjaar was natuurlijk de reorganisatie van de FWN. Bloed, zweet en tranen zijn er gevloeid en nadat ik klaar was kreeg ik van mijn prof een duidelijk advies: ga eens naar het buitenland. Niet om te vluchten voor boze mensen maar om te kijken hoe het er buiten de RUG aan toe gaat. Ik besloot naar mijn favoriete land te gaan: Zweden. En ik besloot om ook te switchen van theoretisch naar experimenteel onderzoek. Mijn verleden achtervolgde me: bij de eerste lunch werd er gepraat over een reorganisatie bij de scheikundefaculteit in Lund…
Mijn tijd in Lund heeft wel tot twee belangrijke conclusies geleidt. Allereerst had ik geen moeite buiten Nederland te zitten. Ten tweede bleek ik experimenteel onderzoek leuk te vinden maar bleef ik toch zoeken naar de theoretische connectie. Toen er een promotieplaats in Zwitserland voorbij kwam waarbij ik alles kon combineren heb ik niet getwijfeld en… een maand later had ik een promotieplaats. Nu nog afstuderen.
Het is vanaf het begin een gevecht tegen de tijd geweest en de laatste weken werd het een gevecht tegen de klippen op. Probleem stapelde zich op probleem – ik ga het niet allemaal beschrijven, maar geloof me, ik ben een jaar ouder geworden. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ik niet mee kon doen met de diploma uitreiking van vorige week. Zou ik na zeven jaar studie de opleiding verlaten met een simpele handtekening bij het Bureau Onderwijs en Examens? De studieadviseur vond het niet kunnen en daarom werd er speciaal voor mij een extra uitreiking georganiseerd.
Van te voren vond ik het toch iets als een formaliteit en ging het er alleen om dat ik zometeen in Zürich zou kunnen beginnen, maar toen ik er zat vond ik het toch wel een heel speciaal moment. Na een kort praatje van de voorzitter van de examencommissie hield Thomas nog een korte toespraak en mocht ik twee handtekeningen zetten. Na zeven jaar houdt de doctoraalopleiding er definitief mee op en dankzij de week vertraging werd ik met het zetten van mijn handtekening dus niet alleen een jonge doctorandus, maar ook de laatste doctorandus, in ieder geval bij scheikunde.

Afgelopen zaterdag ging ik met een voldaan gevoel van mijn feest weg. Het was geslaagd, er waren veel vrienden en het was erg gezellig. Toen ik zondagochtend wakker werd realiseerde ik me hoeveel ik eigenlijk achterlaat – op een heleboel goede herinneringen na alles. Nadat ik vandaag afscheid van mijn ouders had genomen moest ik toch wel een klein traantje wegpinken. Door de tranen heen zag ik echter een stapel verhuisdozen die zij hadden meegenomen. Ik pakte een doos en vouwde die in elkaar. „Hoe kan ik deze doos het beste vullen?…” Ik snoot mijn neus en ging verder, op weg naar mijn volgende avontuur.