Het is vrijdagmiddag, het is buiten tegen de 40 graden… de mussen vallen dood van het dak, de lucht is strak blauw en het gras goudgeel. Een groepje scheikundigen is al aan de borrel begonnen. Sommige mensen genieten buiten van een ijskoud biertje, maar de meesten zitten binnen, moe van de hitte en dicht bij het stopcontact (en dus ventilator). Ik kom aanfietsen, zet mijn fiets weg en loop naar binnen. Binnen de kortste keren raak ik beland in een felle discussie over foto’s…
Toen ging de wekker. Ik gebruik hier de wekker van mijn telefoon en in mijn halfslaap doe ik per ongeluk de telefoon uit. Kan gebeuren. Ik twijfel of ik wel of niet de gordijnen open zal doen. Ik doe het toch maar even… de eerste zonnestralen sinds mijn aankomst in Lund komen mijn kamer binnen. Helaas waren die verdwenen toen ik na het douchen de gordijnen echt open deed.
Ik zal eerlijk zeggen: ik begin er moeite mee te krijgen. De dagen worden zichtbaar langer maar het weer is nog net zo saai als de afgelopen drie maanden. Normaal zie ik niet zo uit naar de zomer, maar een paar zonnestralen meer zouden geen overbodige luxe zijn. Afgelopen zaterdag scheen de zon, maar daar ben ik grotendeels doorheen geslapen (een paar huisgenoten zetten om 5 uur ‘s nachts de radio aan). Aan het einde van de dag, toen ik naar de winkel ging, zag ik de zon nog net de bovenkant van wat gebouwen verlichten, jammer dat ik mijn fototoestel niet bij me had.
Ondertussen is er wel blij nieuws te melden: de data van mijn experimenten zijn verwerkt en er is inderdaad een temperatuur-effect. Na het verwerken komt nu het uitwerken: kunnen we nog meer gegevens uit de data halen, wat zegt dit over het systeem enzovoort. Het werk is niet klaar, maar een grote en belangrijke stap is genomen.