Gisterochtend kreeg ik dan toch het langverwachte mailtje uit Zürich en ik kan me agan inschrijven voor wat lessen Duits. Op naar Zürich!
Mijn dag gisteren was überhaupt een beetje een chaos. Ik had niet genoeg geslapen, daarna was ik gespannen naar de mail uit Zürich en na de mail was mijn concentratie natuurlijk helemaal weg.
Voor de bijgelovigen onder ons zijn er echter twee slechte tekenen aan de wand. Toen ik in Zürich was had  de eerste tram die ik zag een reclame voor Skåne. Toen ik dat hier uitlegde zei iemand dat dat misschien wel een teken van god was dat ik in Lund moest blijven. Ik zag het meer als een teken dat het reclamebureau van Skåne graag wil dat ik in Lund blijf en tekenen van god… nou ja.
Maar vanacht had ik een droom. Ik zat in een vliegtuig en had een plaatsje waarbij ik ook zag wat er voor me gebeurde. We vlogen heel laag over een in bloei staande boom – met roze bloesem. Maar we vlogen veel te hard en landen pas halverwege de startbaan, we konden niet meer op tijd stilstaan en we overschoten de startbaan met, zeg, een halve vliegtuiglengte. Het volgende moment stormde ik de trap af. Dat is vreemd, want meestal heb je een glijbaan. Ik stond in ieder geval in no-time beneden in de modder, gezond en wel.
Toen werden we naar het gebouw gebracht, moesten langs de douane – mijn droom hield er geen rekening mee dat mensen hun paspoort in hun jas doen en hun jas in de bagagerekken-dingen boven je hoofd en dat als je vliegtuig gecrasht is dat je dan geen tijd hebt om je jas te pakken, maar goed – en daarna moesten we wachten. O ja, ik kon nog een mobiele telefoon van iemand lenen om naar huis te bellen.
Op een gegeven moment werd de bagage binnengebracht – de handbagage. Maar waar was mijn koffer? Met mijn Apple en mijn fototoestel erin? Wat moest ik doen? Mijn hele leven zat in die koffer! Een zekere paniek begon… Toen ging iemand douchen en werd ik wakker van de herrie.