Het is bijna een maand stil geweest op de weblog, voornamelijk omdat er niet veel te melden was. Hooguit dat er alweer sneeuw is gevallen. Vorige week werd het wat spannender. Bijna alle elementen van de setup waren klaar. Hierbij ging het vooral over het detectie-gedeelte. Na alle spiegeltjes en andere dingen moet er natuurlijk wat gemeten worden. Uiteraard is dat ingewikkelder dat het ophangen van een camera of zo.

Wat we feitelijk meten zijn twee stralen: het signaal (dat dus van de sample komt) en een referentie. De laatste is nodig om dat, door allerlei redenen, de intensiteit van de laser niet helemaal constant is. Beide stralen moeten gefocust worden op de ingang van de spectrometer. Dat is eigenlijk een complexe variant op een prisma. Dat focussen moet uitermate precies gebeuren want als de focus ernaast zit, dan meet je feitelijk ook onzin. Dit onderdeel was eigenlijk de bottleneck in het bouwproces. De spectrometer maakt dus een spectrum (of eigenlijk twee, een voor het signaal en een voor de referentie) en die valt op de detector. Deze heeft 2 rijen van 32 pixels. Wat er aan licht aan de voorkant in gaat komt er aan de achterkant als een elektrisch signaal weer uit en gaat dan naar de elektronica.
Simpel gezegd wordt de referentie van het signaal afgetrokken, zodat je alleen het pure signaal overhoudt. Nadat dat is gedaan wordt het (nog steeds analoge) signaal naar de computer gestuurd, die het omzet naar een digitaal signaal. Vroeger, drie maanden geleden, werden de signaal en referentie eerst gedigitaliseerd en daarna pas van elkaar afgetrokken. De verwachting is dat we met dit systeem een hogere precisie kunnen bereiken.
Goed… afgelopen maandag waren alle elementen klaar, maar moest de OPA nog uitgelijnd worden. Dat heeft drie dagen gekost. Daarna moesten een aantal dingen gebeuren. Allereerst moest de elektronica worden getest. We (nou ja, de prof) hebben het zelf gemaakt dus moesten we eerst kijken of het allemaal wel klopt. Daarna moest de software worden aangepast. Veel van de functies die vroeger makkelijk waren (omdat het signaal en de referentie door de software van elkaar werden afgetrokken) moesten worden aangepast. Het voordeel was dat we zowel de 2D als de 3D opstelling aanpassen. En aangezien Sean’s setup al wél werkte kon veel van het testen daar al gebeuren. Nu is de software grotendeels gelijk, maar veel van de ad hoc oplossingen zijn natuurlijk net anders. De naam is net verschillend, een index is anders… Laat ik het samenvatten met dat het een goede cursus kleurrijk Amerikaans taalgebruik was.
Op donderdagavond waren we eindelijk klaar om te testen of de software op orde was. Dat deden we door de trigger van de laser aan te sluiten op de elektronica. Elke keer als de laser een puls geeft dan zend ie ook een trigger uit waarmee je je elektronica kan synchroniseren. Helaas… geen signaal. Wat mij betreft was de eerste verdachte de kabel die de elektronica met de computer verbond. Het is een tamelijk speciale kabel (met een speciale prijs: 600 dollar voor 90 cm). We vonden we een kabel met dezelfde stekker, maar dat zegt niet alles. (herlees de vorige blog-post nog maar eens). Maar het vervangen van die kabel is niet helemaal triviaal, vandaar dat we eerst andere dingen gingen testen. Dat bleek allemaal te werken en dus gingen we toch maar de kabel vervangen… Het was duidelijk dat het signaal nu wel overkwam, maar nog steeds zagen we niets in de computer. Het was inmiddels 19 uur en ik viel om van de slaap dus zijn we er maar mee opgehouden.
Op vrijdag gingen we weer verder. Helaas was vrijdag een drukke dag: eerst een seminar, daarna drie keer nabespreken met studenten en tot slot nog een promotie. Terwijl ik met de studenten aan het kletsen was hebben Peter en Sean naar het probleem gekeken en toen bleek dat de trigger van mijn laser maar 2.5 V afgeeft, terwijl de trigger van Sean’s laser 5 V is. Daar was de elektronica op gebouwd, maar mijn trigger kwam niet eens boven de drempelwaarde uit en werd dus niet gelezen. Met een tamelijk eenvoudige ingreep werd het verholpen. Daarna was het tijd om de elektronica aan te sluiten op de detector. Nu is de detector een vrij kostbaar én kwetsbaar apparaat. Peter wilde er per sé zelf bij zijn – het zelf doen en hij wilde er zeker van zijn dat er in ieder geval een beetje IR op stond, zodat we in ieder geval wat konden meten.
Het eerste is geen probleem, maar het tweede weet je natuurlijk nooit zeker – de setup is natuurlijk nieuw. Ik hoopte voor het beste en haalde Peter. Die deed wat metingen en hing de elektronica aan de detector… aan mij de eer (of niet natuurlijk, als we er helemaal naast zouden zitten) om de IR aan te zetten… Victorie! In één keer signaal! Buiten plensde het, het gemiddelde niveau van de studenten is niet zo hoog, maar damn, wat voelde dit goed!