Na bijna twee maanden werken aan de nieuwe opstelling komt het einde in zicht: de actielijst met dingen die ik moet doen is korter dan een A4’tje. Vorige week schreef ik al dat ik was begonnen met het computer-gestuurd de opstelling te besturen (nog een aanwijzing dat het einde van het bouwen in zicht komt). Daar ben ik bijna de hele afgelopen week mee bezig geweest.

Het begon donderdag toen ik de spectrometer aan wilde sturen. Het is eigenlijk hetzelfde model als ik al had, maar dan gaan we wat verbouwen aan de behuizing. De oude spectrometer en bekabeling waren naar een ander lab verhuist.
De spectrometer is een raar verhaal. Het ding is vreselijk duur (50.000 euro) maar er wordt geen kabel bijgeleverd om met de computer te communiceren. Het is absoluut essentieel dat je je signaal op de goed plek (de entrance-slit) focust, maar op de technische tekeningen staat nergens waar die dan precies is. Er wordt in de handleiding meerdere malen op gewezen dat je niet zomaar de elektriciteitskabel uit de spectrometer moet trekken, maar dat je eerst de stekker uit het stopcontact moet halen… maar ze leveren er een stekker bij die bijna vanzelf uit de spectrometer valt. En voor het testen wordt er een MS-DOS programma geleverd.
Na een halve ochtend zoeken had ik eindelijk een kabel gevonden om de connectie met de computer te maken. Toen ik die in wilde pluggen stond ik voor een probleem: welke van de twee is comm-poort 1? Op de computer zitten er twee, eentje met een “1” en de ander met een “2”. Lijkt me duidelijk. Maar nog steeds wilde ie niet werken.
Het kan natuurlijk zijn dat ie niet-werkend uit de fabriek kwam. Het was donderdag laat in de middag, ik was gefrustreerd, had honger en wilde naar huis gaan. De prof wandelde toevallig langs en ik legde hem het probleem voor – hij doet het niet. Hij vertelde dat hij hem in ieder geval aan de praat heeft gekregen. Zou ie kapot zijn? Zou ik de stekker op de verkeerde manier hebben losgekoppeld? Niet helemaal gerust ging ik naar huis.
De dag erna besloot ik eerst te kijken of het ding kapot was. Dus ik heb hem naar een ander lab gebracht (dan loop je daar dus met 2x je jaarsalaris) en plugde hem in een computer waarvan ik zeker wist dat ie werkte. Hij deed het gewoon, dus hij was niet kapot. Maar waarom werkt ie dan niet? Ik besloot de spectrometer weer terug te brengen, samen met de kabel van de andere opstelling. Daarbij bleken twee dingen: 1) comm-poort 1 is de poort waar een 2 bij staat, 2) het lag aan het snoer. Het blijkt dus dat de RS-232 plug (9-pins) twee varianten heeft: de seriële versie en de null-modem versie. Ik had de eerste, maar had de tweede nodig. Ik heb er eentje gejat bij de buren en het aan de praat krijgen was daarna een fluitje van een cent.
Daarna ging ik aan de slag om de PEM computergestuurd te krijgen. De rest van de vrijdag heb ik besteed om een test-programma te schrijven. Daarvoor kon ik de seriële kabel en de tweede comm-poort voor gebruiken. “Dat kan ik op maandag prima copy-pasten in het meet-programma”… waren de beroemde laatste woorden. Wat blijkt? Je kan niet twee comm-poorten tegelijkertijd open hebben. Het heeft me de hele maandag gekost om daar achter te komen! Het programma was daar echter niet op berekend. Het opende de poort naar de spectrometer aan het begin en sloot het aan het einde. Ik moest dus alles herschrijven. Omdat ik toch bezig was heb ik meteen ook maar wat van de lay-out veranderd. Dat werkt zo goed, dat Sean het in zijn programma heeft opgenomen (we hebben vier verschillende opstellingen, vier spectrometers, vier detectors en vier programma’s die duidelijk dezelfde origine hebben maar langzamerhand uit elkaar zijn gegroeid. Sean’s programma voor de 3D-opstelling is begonnen als het 2D-programma dat ik gebruik, maar is inmiddels veel complexer (en beter geprogrammeerd)).
De afgelopen twee dagen ben ik druk bezig geweest met het aanbrengen van verdere verbeteringen, maar dat was toch vooral een beetje om te verhullen dat ik een beetje vast zat. Ik had wat dingen besteld, maar het duurde langer voordat die kwamen. Vanmiddag kwam dan eindelijk de elektronica die we nodig hebben om de mask aan te sturen. We gaan dat met USB doen en daarvoor heb je een speciale chip nodig. Nu het pakketje was aangekomen moest het echter eerst in elkaar worden gezet… dat betekende solderen. Het eerste deel was het in elkaar zetten van de USB-decoder zelf. Dat ging wonderwel best wel goed (je moet in gedachte houden dat het de eerste keer is dat ik een soldeerbout vast hou). Daarna was er nog wat plek voor onze eigen circuits. In principe ging het goed… maar nu moeten alle elementen aan elkaar gesoldeerd worden… ik heb een paar verbindingen gedaan, waarschijnlijk genoeg om het hart van elke elektriciën te breken.