Al enkele weken lijkt het steeds of ik heel dichtbij het maken van een echt 2D-spectrum ben. Waarom is het er dan nog niet? Niet zozeer door tegenvallers of dingen die fout gaan. Het is meer dat er zoveel dingen veranderd zijn dat er voor veel dingen nieuwe methodes nodig zijn, soms in de volgorde waarin je dingen doet, soms dingen in de software en af en toe ook in de opstelling zelf.

Een voorbeeld is het kalibreren van de opstelling: het zoeken van de Tzeros. Een paar weken geleden schreef ik dat ik die gevonden had, maar door een verandering in de opstelling maakt een van de stralen nu een kleine omweg en maken we het interferentie pas later in de setup . Ik praatte erover met Sean en die legde uit dat de ene straal een langere weg aflegde en daardoor eerder moest dan ik gevonden had. In de afgelopen twee weken ben ik druk bezig geweest om die interferentie te vinden, maar zonder veel succes. In de tussentijd heb ik wel veel kennis opgedaan, heel goed, maar de overlap had ik nog niet gevonden.
Vanochtend om 9 uur had ik een ingenieuze ingeving: Sean’s setup is niet mijn setup. En inderdaad. Het blijkt dat in zijn setup de twee stralen precies omgedraaid zijn. In mijn setup moest de ene straal dus niet naar voren maar naar achteren. (eigenlijk is straal een misleidend woord. We werken met een gepulste laser. De ene puls komt dus eerder of later aan) Kwartier later had ik de overlap gevonden. Wat doe je de rest van de dag als je zo’n goede ingeving hebt gehad? Stug verderwerken :)
De afgelopen weken ben ik vooral bezig geweest met een 30 micron pinhole, maar nu ben ik overgestapt naar een 5 micron pinhole (micron=micrometer, de pinhole gebruiken we om het interferentiepatroon te maken). Het geeft een heel nieuwe set problemen, vooral omdat er significant minder licht door een 5 micron pinhole komt. Een van de stralen – de belangrijkste – is nu niet meer direct te zien, alleen door een interferentiepatroon te maken. Maar om dat te doen moeten ze eerst overlappen! Zoals Sean het uitlegde: het is een leap-of-faith.
Volgens het boekje is dit de laatste stap voordat ik een spectrum kan meten. Tot nu toe is het alleen niet zo’n betrouwbaar boekje gebleken…

Om mezelf nog een beetje op de borst te kloppen: afgelopen donderdag was er een seminar door een Amerikaan en die begon een verhaal te houden over ultrafast spectroscopie en dat je verschillende technieken hebt maar dat 2DIR spectroscopie toch wel bovenaan de foodchain staat (zowel in moeilijkheid als in resultaten). Op zo’n moment ga ik toch een beetje glimmen :) Het enige wat er nog boven staat is 3DIR… waarop iedereen even in Sean’s richting kijkt.