Toen mijn loonstrookje/A4’tje twee weken geleden binnenkwam zat daar niet alleen het papiertje van vorige maand bij, maar ook van het afgelopen jaar. Waarom kreeg ik alle strookjes nog een keer? De secretaresse heeft navraag gedaan en het blijkt dat er kerkenbelasting is ingehouden, maar aangezien ik heb aangegeven geen geloof te hebben kreeg ik dat geld weer terug. Een soort atheïstenkorting. Het gaat om zo’n 70 frank per jaar die anders was gegaan naar het instandhouden van die kloteherrie van de kerkklokken het hele weekend.
Vorig jaar, toen ik me bij de immigratiedienst meldde, was ik eigenlijk verbaast toen ze me de vraag stelde – welk geloof heb je? Wat heeft de gemeente daar nou weer mee te maken? Maar ja, het is niet echt de plek om er ophef over te gaan maken.
Die kerkbelasting schijnt trouwens wel voor ophef te hebben gezorgd. Ooit was het verplicht, later niet meer. Natuurlijk had je toen mensen die de kans zagen om 70 frank per jaar te besparen en zich uitschreven uit de kerk, alhoewel ze wel gelovig waren. Toen hebben de kerken besloten dat mensen die geen kerkbelasting betalen ook niet meer op het kerkhof begraven mogen worden. Lekker verheven instituut.

Afgelopen week was het ook 20 jaar geleden dat de muur viel. Het enige wat ik me van de val van de muur kan herinneren is dat die rare Duitsers vuurwerk afstaken terwijl het geen oud- en nieuw was. Het zou trouwens kunnen zijn dat dat de hereniging was en niet de val van de muur. Op een bepaalde manier zit ik in een tussengroep: aan de ene kant ben ik te jong om het me actief te herinneren, aan de andere kant ben ik te oud om het ooit op school echt aan de orde te hebben gekregen.
Ik heb best veel Duitse collega’s. De west-Duitse collega’s herinneren zich dat er opeens af en toe Trabantjes door de straten reden. Een oost-Duitse collega was kort geleden nog even thuis langs geweest en had het beste dat oost-Duitsland voortbracht meegenomen: snoepjes. Een Poolse collega vertelde dat in Polen het communisme al eerder was ingestort/vermindert maar dat pas met de val van de muur ze ook vrij konden reizen naar de rest van de wereld.
Deze verhalen zijn een beetje de bitterzoete krenten uit een heel erg bleke pap. Het menselijk leed dat een beetje uit de verhalen doorklinkt (mijn collega’s waren toen net zo jong als ik en hebben het dus ook niet zo bewust meegemaakt) maar die vooral op de tv-beelden zichtbaar zijn is moeilijk voor te stellen. Mensen die op het laatste moment nog naar het westen proberen te vluchten voordat de muur definitief dicht gaat, mensen die tussen het prikkeldraad uitgepulkt worden nadat ze zijn doodgeschoten tijdens hun vlucht naar het westen, mensen die woedend zijn op de grenswachten vlak voordat de grens daadwerkelijk opengaat. Dezelfde mensen die even later huilend de grens over kunnen steken.
Mensen die gevangen waren in een geopolitiek spel dat zich ver buiten hun bereik afspeelde. Mensen die vermorzeld zijn door een systeem dat een grootse parade en ronkende teksten kon produceren maar als het erop aankwam over de burger heen walste. Een systeem waar grenzen, muren en hekjes werden geplaatst waar het de leiders, niet de burgers, uitkwam. Een systeem dat mensen binnen- of juist buitensloot.
Een systeem waar alles van de burger werd bijgehouden in eindeloze archieven. Zouden de oost-Duitsers de burgers naar hun religie hebben gevraagd? Zouden ze de gegevens over het telefoonverkeer netjes anderhalf jaar hebben bewaard? Zouden ze, als ze het vliegtuig instapten hebben moeten aangeven wat ze zouden gaan eten? Zouden ze onder het mom dat het paspoort veiliger moet mensen om hun vingerafdrukken hebben gevraagd?

Het is alweer een tijdje stil geweest. Wat heb ik ook alweer gedaan?

Vorige week hoorde ik dat een collega gaat verhuizen en toen heb ik, samen met wat anderen, zijn appartement bekeken. Vanaf het moment dat ik het hoorde zat ik in mijn hoofd al te verhuizen. Helaas kreeg ik het appartement niet, maar ik hoorde nu wel van iemand anders die een appartement heeft: nieuwe ronden, nieuwe kansen.

Gisteren ben ik naar de expo Vina geweest. De naam zegt het al: de wijn expo. Het is 20 franc entree en daarna kan je gratis alle wijnen proeven. Het is proeven, dus geen volle glazen, maar je kan wel veel proberen. We (collega’s en ik) besloten op maandag te gaan omdat het dan rustiger is dan in het weekend. Helaas was ik na een lange werkdag niet in de mood om lekken wijn te gaan proeven. Het kan ook zijn dat het door de expo-sfeer kwam (eigenlijk: het gebrek aan sfeer). Het was ook wel typisch: na een half uur belanden we bij een distilleerderij. Ze hadden erg lekkere prume en poir Williams eau-de-vie (www.aucret.ch, mam?) en ook de hirnberen-likeur was erg lekker. (een hirnbeer is een bes. Ik weet in het Nederlands het verschil al niet, laat staan in het buitenlands).

Nu is de vriendin van een van mijn collega’s recentelijk haar vriendje achterna gereisd naar Zwitserland. Sindsdien zoekt ze naar werk. Op de expo raakte ze in gesprek met iemand die in de horeca werkt. Lekker netwerken dus :) Die persoon-die-in-de-horeca-werkt (ik weet haar naam niet) heeft in de hotelbar van een viersterren hotel gewerkt (het Astor). Toen de expo om 22 uur afgelopen was zijn we daar nog even naar toe geweest. We hebben daar lekkere wijn gedronken en het was niet eens heel duur (18 frank voor 2 1/2 glas wijn. En het was goede wijn en het waren ook geen zuinige glazen).

Vandaag was een beetje een verloren dag. ‘S ochtends eerst het lab opgeruimd, daarna lunch en daarna een presentatie. Net toen ik om 15 uur een beetje op gang begon te komen vloog er een helikopter laag over – heel laag. Ik kon het zien, horen en voelen. Het blijkt dat ze zonnepanelen gaan aanbrengen op het dak en dat de makkelijkste manier om die op het dak te krijgen is met een helikopter. Het is natuurlijk wel een beetje bizar – denk groen, huur een heli.

De foto’s (van mijn iPhone) staan op:
deze pagina.

De eerste twee foto’s zijn genomen vanuit mijn werkkamer, bij de derde hangt ie boven het gebouw naast ons, de rest van de foto’s zijn genomen bij de plaats waar de lading werd opgehaald. De lading hing aan een touw. Ik weet niet hoe goed het op de foto’s overkomt, maar we konden echt heel dichtbij komen, de ladingen stonden 10 meter ver weg, misschien minder.

Let trouwens ook op de vrolijk gebogen rotorwieken. Dat is raar. Wieken op hoge snelheden zouden vaag moeten zijn, maar niet gebogen. We hebben het er nog even met de prof over gehad – hee, je zit in de optics of niet – en we denken dat het komt doordat de chip niet in een keer tegelijk maar puntje na puntje gelezen wordt.

Een van de dingen die ik het meeste mis hier in Zwitserland is het bestuurlijk actief zijn. Er was natuurlijk een bepaalde tijd in mijn studie dat ik wel heel erg actief en misschien wat weinig studeerde, maar ik hou er wel van. Het dingen organiseren, het verbeteren van dingen en het op de hoogte zijn van wat er speelt. De laatste twee jaar is dat echter sterk verminderd. Eerst zat ik in Zweden, daarna moest ik heel hard afstuderen en nu zit ik al 13 maanden in Zwitserland. In het buitenland zitten is natuurlijk niet per se een probleem, ook als je de taal een beetje kent, maar het niveau van je concentratie moet wel erg hoog zijn om het bij te houden.

Iedere zoveel jaar worden in Zwitserland de verschillende instituten op de universiteit geëvalueerd. Het gaat anders dan in Nederland. In Nederland is het onderwijs en onderzoek van elkaar gescheiden en worden dus apart beoordeeld. In Zwitserland worden die twee samen genomen. In Nederland worden de verschillende scheikunde opleiding met elkaar vergeleken, in Zwitserland gebeurt dat niet. In principe zijn er drie scheikunde instituten aan de universiteit, eentje voor organische, anorganische en fysische chemie. Als een soort nieuwigheid worden die nu wel samen beoordeeld.

Nou ja, je voelt ’em al aankomen: ik ben er bij betrokken. Ze zochten een vertegenwoordiger voor de PhD’s en WiMi (geen wifi maar Wissenschaftlicher Mitarbeiter) en ik werd gevraagd. Vandaag hadden we de eerste vergadering. Het was een beetje een tegenvaller. Ik wil er eigenlijk niet teveel van op het web zetten, laat ik houden bij dat het begon dat twee van de vier profs te laat waren – 20 minuten te laat.

Een van de personen kon trouwens ook geen Engels. Dat leverde een interessante observatie op: ik maakte aantekening in het Nederlands. Dat doe ik eigenlijk al een jaar niet meer. Ik kan me in Nederland herinneren dat ik van colleges aantekeningen maakte in het Nederlands, of het college nou in het Nederlands of Engels was. Uitzondering was als ik niet goed genoeg in de stof zat om zo snel te kunnen vertalen, dan schreef ik eigenlijk letterlijk op wat er gezegd werd, ook als het Engels was. Sinds ik in Zwitserland zit praat en denk ik eigenlijk helemaal in het Engels en maak ik dan ook aantekeningen in het Engels (maar toen ik metingen aan het doen was met een Nederlander toen schreef ik wel Nederlands in het lab boek).

Maar goed, na bijna een jaar aantekeningen maken in het Engels schreef ik vandaag weer Nederlands. Ik had eigenlijk verwacht, gezien bovenstaande, dat ik de aantekeningen in het Engels zou maken. Ik zou dan Duits->Nederlands->Engels gaan vertalen, misschien iets teveel van het goede.

Na een uurtje, of eigenlijk 40 minuten, was de vergadering alweer afgelopen. Voorlopig komt het er voor mij op neer dat ik moet afwachten wat er uit de enquête komt. Als daar vreemde dingen uitkomen dan moet ik misschien meer doen, maar voorlopig kan ik weer lekker terug naar het lab.

Anderhalve week geleden was het mooi weer. Zo mooi, dat ik nog een korte broek aanhad. Zo mooi zelfs, dat niemand daar van opkeek. Wat een verschil kan een week maken. Op maandag trok ik een trui aan. Op woensdag haalde ik mijn handschoenen uit de kast. Op donderdag ook mijn winterjas. Donderdag was de maximum temperatuur 6 graden. ‘s Nachts had het gevroren. Maar helemaal slecht was het ook weer niet want het zonnetje scheen en de wereld zag er mooi herfsterig uit.
Het koude weer had onverwachte gevolgen: de verwarming was niet tegen de plotselinge daling opgewassen en de temperatuur in het lab daalde dan ook tot onder de 18 graden. Op zich niet verkeerd met de vrieskou buiten, maar het was wel desastreus voor de alignment van de laser. Aan de andere kant, toen we tot na de lunch wachtten en de temperatuur weer netjes 21 graden was deed alles het weer als vanouds. En we hebben ook nog wat problemen met de opstelling opgelost dus we hebben wel vooruitgang geboekt.
Terug naar het weer. Zondag komen Marion en Chris langs, tante en neefje, respectievelijk. Het weer is een beetje afwachten. De temperatuur gaat weer omhoog, dinsdag wordt het 11 graden, maar ze verwachten morgen (zondag) ook wat neerslag. Het zou kunnen dat daar wat sneeuw bij zit. 
Wat mij betreft mag de winter direct beginnen. Zo tussen de 10 en 15 graden is het altijd moeilijk kleden. Het is te warm voor een winterjas maar als je een trui aantrekt is het binnen weer te warm. Laat ik het zo zeggen: bij -5 is het duidelijk wat je aan moet trekken.

Onderhoud aan lasers is niet zo glorieus maar toch wel spannend. Als je met koelwater gaat zitten kliederen naast alle (hoge voltage) elektronica dan riskeer je meer dan een waterballet.
Continue reading →