Nadat ik vorig jaar hutspot had gemaakt in Zweden (zonder stamper en met knoflookworst) vierde ik 3 oktober dit jaar weer in het buitenland. Aangezien de Nederlandse Vereniging Zürich een 3-oktober viering had besloot ik daar eens een kijkje te nemen.

Op een bepaalde manier was het teleurstellend. Ik had een dozijn Leidse families verwacht die samen hutspot kwamen eten, eventueel vergezeld van een setje kleine koters… Maar nee, ik was veruit de jongste (als in, ik was meer dan half zo jong als de gemiddelde leeftijd). Dat wil niet zeggen dat het niet gezellig was. Tijdens de borrel vooraf raakte ik in gesprek met een ouder echtpaar (vrouw was al 42 jaar getrouwd met een Zwitser, die trouwens goed Nederlands sprak). Het was wel aardig want de vrouw kwam uit de buurt van Groningen… maar ze had niets met Leiden.
Tijdens het eten zat ik naast jongere mensen (in de dertig of zo?) die twee kinderen hadden, maar ze niet meegenomen hadden. Het viel zelfs hen op dat de gemiddelde leeftijd hoog was. Met hun was het leeftijdsverschil was een stuk kleiner en we hebben ons goed vermaakt. Maar… ze hadden weer niets met Leiden. Sterker nog, niemand wist waarom ze bij elkaar waren, op één iemand na (nou ja, eigenlijk twee, maar ik besloot me maar stil te houden) die het dan maar moest vertellen.
Het eten was trouwens erg lekker. Eigenlijk had ik mijn fotocamera mee moeten nemen, want wie gelooft er nou dat je aan een chique gedekte tafel gaat zitten, met een collectie wijnglazen en het bestek netjes neergelegd en dat je als voorafje heering mit feingeschittenen zwiebeln krijgt. Als hoofdgerecht, we waren inmiddels van de witte op de rode wijn overgestapt, was gerichte vom hutspot, wat eigenlijk een stapel vlees (klapstuk) op een beetje hutspot was. Geen Unox-rookworsten, maar wel erg lekker. Na het hoofdgerecht werd de film TBS vertoond. Op zich wel een aardige film, maar een beetje naar (TBS’er ontsnapt, kidnapt meisje, meisje krijgt Stockholmsyndroom) voor iets wat eigenlijk een feestavond is. Na de film werd afgesloten met apfeltartelette mit vanilleglace. Erg lekker!
Tijdens het eten (en drinken, de obers waren wellicht wat te enthousiast: een slok gedronken, twee slokken ingeschonken) heb ik natuurlijk mijn ogen en oren opgehouden en geprobeerd goede tips op te doen. Ik zal jullie niet vermoeien met kortingskaarten en wat niet al, maar het was toch een gezellige manier om wat te horen over mijn nieuwe stad.
Daarover gesproken: toen ik weer naar huis liep (het hotel-restaurant was best dichtbij) keek ik naar beneden de diepte in… daar lag en licht Zürich. Toch wel echt wat anders dan Nederland!