Goede vraag! Alle mooie verhalen over Zürich ten spijt, ik zit hier natuurlijk niet om een toeristische brochure te schrijven. Daarom een stukje over mijn werk.

Het universiteitscomplex heet hier Irchel. In ieder geval natuurwetenschappen zit daar, maar ook het dierenziekenhuis en volgens mij ook geografie. Zoals je op de foto’s kon zien staan het complex op een berghelling waardoor het moeilijk is om te zeggen hoeveel verdiepingen het precies heeft. Het lijkt een beetje een doolhof, want de begane grond van het ene gebouw is de eerste (of tweede verdieping) van de ander. Het is waarschijnlijk ook de reden dat verdiepingen worden aangegeven met letters. Onze vakgroep zit op verdieping K. Toen ik kwam solliciteren dacht ik dat het de kelder (K – kelder) zou zijn, want daar zitten laserlabs meestal, maar dat is dus niet zo.
Ik zit in een supergrote kamer (3 bij 4 of 5 of zo), met balkon. Dat balkon is vooral als vluchtweg bedoeld, maar het is wel grappig. Helaas heb ik niet zo’n fraai uitzicht: ik kijk uit op een ander gebouw.
De vakgroep bestaat uit circa 15 personen. Daarvan is de helft AIO en daar weer de helft van is tamelijk nieuw (als in, die zijn de laatste drie maanden begonnen). De vier nieuwe mensen hebben allemaal een project om er in te komen. Eentje heeft nog nooit met spiegels en zo gewerkt en is nu bezig een setup in elkaar te zetten, ik leer hoe je praktische 2D-IR experimenten doet. De komende maand ga ik leren hoe het werkt en in de eerste week van november ga ik, samen met iemand uit Nederland, aan de slag om er ook experimenten mee te doen. De setup is een vierkante meter groot die is volgestouwd met honderd spiegeltjes, lenzen en andere spulletjes. Nadat ik doorheb hoe het werkt ga ik een aantal verbeteringen aanbrengen. Het zal dan tegen kerst zijn. Daarna gaan we verder kijken. Waarschijnlijk ga ik daarna met de 3D setup verder (die is ook een vierkante meter groot maar heeft twee keer zoveel spiegeltjes) maar hoe het precies loopt zullen we zien.
De sfeer in de groep is goed. Als je vragen hebt kan je gewoon binnenlopen, de prof is bereikbaar voor vragen en staat open voor commentaar en mijn kamergenoot (Alexander) is ook aardig. We gaan samen lunchen, wat wel een beetje vreemd gaat. Er zijn vier menu’s, je kiest er eentje uit en dan ga je in de rij voor dat menu staan. De porties zijn niet heel groot, maar je kan wel voor een refill gaan, maar dat is dan weer zonder het vlees. Dus als je een menu met worst+aardappels+groente gaat, dan krijg je alleen de laatste twee, wat een beetje een mager geheel geeft. Nou ja, het is niet zo duur en het is gezellig om met zijn allen te eten.
Mijn kamer is op ruim een kilometer lopen (hemelsbreed 1.2 kilometer), met daarin 96 meter hoogteverschil (lang leve Google Earth!). Sommige stukjes zijn bijna vlak, andere hebben een stijgingspercentage van misschien 25%. Zelfs als ik een fiets heb weet ik niet of ik die zou gebruiken. Bergopwaarts blijkt dat mijn conditie niet zo goed is, bergafwaarts ben je eigenlijk continu bezig jezelf tegen te houden.
Dit zijn alweer de laatste uurtjes van mijn tweede week hier. De tijd lijkt wel te vliegen! Ik heb nog steeds geen internet, dat wordt weer een radiostilte dit weekend!