Nou, het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb op mijn weblog. Er gebeuren namelijk niet veel schrijvenswaardige dingen. Zaterdag hadden we de housewarming van Marco, een collega. Het was erg gezellig en zondag heb ik vooral uitgeslapen. Maandag had mijn buurman een feestje. Ik was niet uitgenodigd, maar kon redelijk „meegenieten”. Uiteindelijk kwam de huisbaas om half drie het feestje beeindigen, inclusief het dreigement dat hij het huis uit wordt gezet. Ik zag hem vandaag nog rondlopen dus ik ga morgen eens navragen hoe dat nou weer kan.

Dinsdag was ik dus een beetje slaperig. Ik heb wel goed werk verricht, daarover later meer. Gister was ook het begroetingsevenement van de stad Zürich, voor alle nieuwe inwoners. Dat was erg leuk. Het begon met een algemene inleiding in zes verschillende talen. Gelukkig werd niet alles zes keer voorgelezen. De ene helft van de talen werd hardop voorgelezen, de andere helft stond op een scherm. De ene keer kon je dus naar het Engels luisteren met een Spaanse tekst, de andere keer werd het Duits uitgesproken en kon je Engels lezen. De andere talen waren Italiaans, Frans en Spaans. Daarna kregen we een (avond-) rondleiding door de stad van een uur. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat bovenin de kerk met het grootste uurwerk van Europa (8.7 meter, als de wijzer een minuut verder gaat maakt ie een zwiep van een halve meter) een uitkijkpost van de brandweer zat. Na de rondleiding hadden we een apèro (borrel). Ik heb daar voornamelijk met een Duitse student en een Engelsman die voor een hedgefund werkt (iets met computermodellen). Hij had nog niet veel succes gehad :)
Op het werk gaat het ook goed. Het aardige van wat ik doe is de variatie. Een aantal weken geleden heb je kunnen lezen over hoe ik de opstelling langzaam opbouwde. Vorige week ben ik voornamelijk bezig geweest met het ontwerpen van een houder voor de spectrometer en de detector. (De oude is terug naar een andere opstelling, „ik heb” een nieuwe) De twee zijn niet voor elkaar gemaakt. In de vroegere setups werd de detector gewoon in de spectrometer gehangen, zonder extra versteviging. Het kan wel, maar is niet echt stevig. Een latere versie had een bodemplaat waar alles op rust en die je ook een beetje kan draaien. Dat klinkt (en is) goed, maar als je er tegenaan stoot dan is je detector wel verplaatst en kan je min of meer opnieuw beginnen. Dat probleem zou nog groter worden met de nieuwe versie, waar we achter de detector ook nog eens elektronica. Al met al steekt het zo’n 30 centimeter uit. De versie die we nu ontworpen hebben gaat wel uit van hetzelfde idee, maar geeft ons betere controle over de positie en je kan het allemaal vastschroeven.
Deze week ben ik met de elektronica aan de slag gegaan. Naast de laser setup staat een hele kast waar je allemaal elektronica in kan stouwen. Omdat er een hele berg elektronica weg is (want die hangt nu aan de detector) ging ik die kast gisteren reorganiseren. Nadat ik een half uurtje had geprobeerd om het stap-voor-stap aan te pakken ben ik later overgegaan op de nucleaire aanpak: alle kabels los! Het heeft geholpen, het ziet er een stuk overzichtelijker uit. Ik hield alleen wel een stapel kabels over…
Vandaag ben ik bezig geweest met misschien wel het leukste en uitdagendste van het verhaal: het laten samenwerken van de computer met de elektronica om iets te bereiken in je opstelling. Hier komt dus echt alles samen. Mijn werk hield vooral in om het bestaande computerprogramma aan te passen aan de nieuwe situatie, maar het programma is zo’n 10.000 regels lang en in Visual Basic (overblijfsel uit lang vervlogen tijden, ik heb er geen ervaring mee) dus het is een beetje experimenteren. Uiteindelijk is het gelukt! Ik kan nu een delaystage verplaatsen door wat in te typen op de computer, waarna we de verandering, waargenomen door een detector, terug kunnen zien op de elektronica. Ik zal jullie de verdere uitleg besparen.
Bedtijd!