Van het weekend voelde ik me niet zo best en al surfend op het web heb ik wat spelletjes voor de mac gedownload. Ik wilde ze jullie niet onthouden.
De eerste is eigenlijk geen spelletje, maar een simulatie. Je ziet een bak met balletjes die een vloeistof voorstellen. Door je laptop nu scheef te houden – er zit kennelijk een bewegingssensor in de computer – gaat het water bewegen. Om het nog mooier te maken kan je ook de zwaartekracht veranderen en de rigiditeit (de elasticiteit van de botsing (stuiterbal/biljartbal). Hier besteed je wellicht geen uren aan, maar het is wel leuk om te zien.
Het tweede is International Blackjack. Dat is een blackjack-spel waarbij je als land speelt. Nederland gokt dan met haringen, Duitsland met bier, Frankrijk met croissants, Amerika met hamburgers enz. Voorlopig blijkt het maar goed dat ik alleen blackjack achter de computer, want ik bak er niet zoveel van. Maar het ziet er wel gaaf uit.
Dan is er nog de Bridge Construction Set, waarbij de bedoeling is om bruggen te bouwen. Daarbij heb je een beperkt aantal bouwmaterialen en een beperkt budget. Als je iets in elkaar gezet hebt moet je het natuurlijk testen. Als je pech hebt dan stort de brug onder zijn eigen gewicht al in elkaar, als je geluk hebt dan blijft ie staan terwijl er een trein over rijdt. Maar het mooiste geval is natuurlijk als de brug instort als de trein eroverheen rijdt :)
Tot slot nog “Point of View”, waarbij je drie zijaanzichten krijgt van een bouwwerk dat uit kubussen bestaat, aan jou de taak dat na te maken met zo min mogelijk kubussen. Het vereiste ruimtelijk inzicht en verstand en die uitdaging had ik na afgelopen saaie maand wel even nodig. Ik had het spel in een avond uitgespeeld. Nu moet ik wel toegeven dat als je na 5 levels het spel eenmaal doorhebt het een stuk makkelijker wordt.

Vandaag heb ik weer op het lab spelletjes zitten spelen, maar nu heette het onderzoek. Ik wilde iets simuleren – het gaat te ver dat uit te leggen – en dat is gelukt. Terwijl we de resultaten aan het bespreken waren bleek dat we nog meer info wilde hebben en na vijf minuten was dat ook gefixt. Heerlijk om weer echt eens wat om handen te hebben.

Deze nieuwe maand dreigt een spannende te worden! Dat in tegenstelling tot januari.Januari begon goed met een etentje met Douwe Wiersma en zijn vrouw Jari en natuurlijk zijn symposium. De dag erna moest ik inpakken en opruimen om uiteindelijk weer terug te vliegen naar Zweden. Ik was benieuwd hoe mijn terugkeer zou zijn. Toen ik in september aankwam was alles nieuw en spannend. Hoe zou het zijn als ik weer “thuis” zou komen? Blij weer terug te zijn of was ik liever in Groningen gebleven?
Eerlijk gezegd: het waren de drie saaiste weken van mijn leven. Ik moest de experimenten uitwerken en dat is nou eenmaal saai, maar het weer speelde ook niet mee: afgezien van afgelopen zondag is het hier alleen maar grijs geweest. Bovendien had ik het idee dat de vakgroep voor de vakantie meer leefde. Er hing een soort drukte die nu helemaal verdwenen is. Het is nu net alsof de helft van de mensen mist, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik niet meer continu op en neer loop met samples maar alleen achter mijn computer zit.
Wat het meeste tegenzat is nog wel de stad. De eerste week dat ik hier was waren de colleges nog niet begonnen en was de stad uitgestorven. Lund heeft 100.000 inwoners, maar daar horen ook wat dorpen in de omgeving bij. Van die 100.000 mensen zijn er 30.000 studenten. Als de studenten in de stad zijn is het al rustig, als de studenten weg zijn is er helemaal niets te beleven. En ook hier geldt dat het grijze weer niet mee werkt.

Voor de duidelijkheid:ik wil trouwens niet dat mensen denken dat ik uitgekeken ben op Zweden. Het blijft een mooi land met uitzonderlijk vriendelijke mensen en een goede sfeer. Iedereen heeft wel van die saaie weken op zijn werk. En wat het weer betreft: als Parijs of New York onder zo’n grijze sluier bedekt zou zijn, dan zouden die steden ook saai zijn.

Maar februari dreigt dus anders te worden. Om te beginnen is het weer niet meer saai. Vrijdag hadden we een restje storm die uit Nederland aan kwam waaien, vandaag is het mooi weer. De lucht is strak blauw en het is net iets kouder, wat ik eigenlijk wel prettiger vind.
En ook de resultaten van de experimenten zijn binnen dus we kunnen conclusies gaan trekken. Want laat ik eerlijk zijn: we hebben resultaten (da’s al mooi) en die zijn niet verkeerd (da’s beter).
Volgende week komen Jan Willem en Dowine ook langs. Ik ben eens begonnen te informeren of hier in de buurt wat te doen is, we gaan in ieder geval 1 dag Lund&lab bekijken en waarschijnlijk gaan we ook naar Kopenhagen. Dat is namelijk de dichtstbijzijnde wereldstad en volgens geruchten nog een mooie ook!
Op de 17e wordt ik ook nog een kwart eeuw, toch wel een beetje een mijlpaal denk ik.
Als klap op de vuurpijl ga ik aan het einde van de maand even twee dagen naar Zwitserland. Zoals de meeste mensen die dit lezen waarschijnlijk wel weten heb ik daar gesolliciteerd en ik ga daar naartoe voor een gesprek. Het duurt nog bijna een maand, maar het is wel super spannend. Ik zou het trouwens wel een grap vinden dat ik als Europa- en euro-aanhanger eerst naar een land ga dat de euro niet heeft ingevoerd en daarna misschien naar een land dat buiten de EU staat.

Voorlopig denk ik dat ik deze spannende maand ga beginnen met het opruimen van mijn kamer.

Vanochtend werd ik om 10 uur wakker, keek op de wekker en draaide me weer om. De keer erna dat ik op de wekker keek was het 12 uur. Twee uur later? Ik keek nog eens goed. Tijd voor ontbijt… of toch nog maar een keer omdraaien?
Om 2 uur werd ik weer wakker. Verbaasd dat ik in slaap was gevallen en vooral door de lichtschijnsel door de gordijnen. Toen ik om half drie eindelijk op wist te staan werd mijn vermoeden bevestigd. Zon! Ik sprong snel onder de douche, maakte wat boterhammen als ontbijt klaar, pakte mijn camera en sprong op de fiets.
Het was een lichte teleurstelling. De zon mag dan tegenwoordig wel om 5 uur ondergaan, maar het is hier nogal een proces van de lange adem. Om drie uur was je schaduw al langer dan jezelf. En om vier uur was het grootste gedeelte van de grond al donker door de huizen die er in de buurt staan. Ondanks dat is het nog gewoon licht. Om vijf uur is het pas echt aan het schemeren en pas om half zes ga je er aan denken om je fietslicht eens aan te zetten.
Het komt er eigenlijk op neer dat ik te laat was om echt iets op de foto te zetten, maar ik heb me wel vermaakt in de anderhalf uur buiten zijn. Wat me opviel was de hoeveelheid mensen die tegenwoordig met een spiegelreflex rond loopt. Ik ben er zeker vijf tegengekomen, vaak in het gezelschap van vrouw en/of kinderen. Het is toch wel leuk hoe de digitale camera meer mensen ertoe aanzet om meer foto’s te maken. Je hoeft geen rekening meer te houden met filmrolletjes en dat soort onzin.
Ik heb van de week wel even zitten kwijlen bij de nieuwe Pentax-camera die uitgekomen is. Gestabiliseerd, sensor-schoonmaak-systeem, weathersealed, ruim 14 megapixel… Nog iets cools is dat je er zo’n batterygrip onder kan doen waardoor die nog groter wordt. Als je er ook nog een flitser bij hebt wordt het een aardig alternatief voor gewichtheffen. Laat ik het voorlopig maar even doen met mijn huidige camera. Die doet het nog prima!

Nadat ik gisteren de website had veranderd wilde ik vandaag vroeg opstaan en eens lekker de stad in gaan. Het vroeg opstaan-gedeelte wilde nog wel lukken, maar ik hoefde de gordijnen niet eens open te doen om te weten wat voor een weer het was. Windvlagen bulderden om mijn kamer, regen striemde op de ramen en ook al wees de klok 10.00 uur aan, buiten was het nagenoeg donker. Een ding kan je wel zeggen: het weer was niet saai.
Om 12 uur heb ik me er toch maar toe gezet de stad in te gaan. “Naar de stad” betekent vals-plat-afwaarts, meestal een gelegenheid waarbij je met een beetje peddelen een tamelijk hoge snelheid opbouwt. Vandaag was dat anders. De hele tijd moest ik trappen en bij een stukje dat wat steiler afliep was moest ik zelfs hard bijtrappen. En toen ik een hoek omfietste woei ik bijna van mijn fiets af. Maar het regende niet.
Nadat ik mijn fiets had geparkeerd ben ik even naar de Apple-winkel gelopen om even iets te bekijken en daarbij kwam ik langs een dvd-winkel. Ik keek nog eens naar de lucht en concludeerde dat het “buiten iets doen” er waarschijnlijk toch niet van zou komen. Ik heb twee dvd’s gekocht: “Helan och halvan” – Laural and Hardy, de dikke en de dunne – en “Crouching tiger, hidden dragon”. (Annemiek, ze hadden ook “Svartbok”). Blij liep ik de winkel weer uit en vervolgde mijn pad. Naast de Apple-winkel bestond die uit de kaaswinkel en de supermarkt.
Toen ik uit de supermarkt kwam was de wind gaan liggen (balen, geen wind mee op de terugweg) en het was gaan regenen. Ik liet me niet op de kop zitten en fietste naar huis, trok droge kleren aan, maakte een kop thee en deed de crouching tiger in de computer. Ik keek nog eens naar het hoesje en zag meteen dat ik een fout had gemaakt. Eerdere dvd’s die ik kocht waren meestal van Engelstalige films waarbij de Zweedse ondertiteling er niet toe deed. Crouching tiger is echter een Chinese film…
Gelukkig maakte het niet veel uit. Ik had de film drie jaar geleden al eens gezien en het verhaal is niet heel ingewikkeld. De helft van de film wordt er gevochten, maar wel op een ballet-achtige manier. Ze springen van dak over een dak naar een volgend dak, lopen tegen muren omhoog en op een gegeven moment is er zelfs een zwaardgevecht in de toppen van wat bamboe-bomen. In de gedeeltes waar er sprake van een gesprek was kon ik de Zweedse ondertiteling redelijk volgen. Een beetje een miskoop, maar ik heb me prima vermaakt!

Het is vrijdagmiddag, het is buiten tegen de 40 graden… de mussen vallen dood van het dak, de lucht is strak blauw en het gras goudgeel. Een groepje scheikundigen is al aan de borrel begonnen. Sommige mensen genieten buiten van een ijskoud biertje, maar de meesten zitten binnen, moe van de hitte en dicht bij het stopcontact (en dus ventilator). Ik kom aanfietsen, zet mijn fiets weg en loop naar binnen. Binnen de kortste keren raak ik beland in een felle discussie over foto’s…
Toen ging de wekker. Ik gebruik hier de wekker van mijn telefoon en in mijn halfslaap doe ik per ongeluk de telefoon uit. Kan gebeuren. Ik twijfel of ik wel of niet de gordijnen open zal doen. Ik doe het toch maar even… de eerste zonnestralen sinds mijn aankomst in Lund komen mijn kamer binnen. Helaas waren die verdwenen toen ik na het douchen de gordijnen echt open deed.
Ik zal eerlijk zeggen: ik begin er moeite mee te krijgen. De dagen worden zichtbaar langer maar het weer is nog net zo saai als de afgelopen drie maanden. Normaal zie ik niet zo uit naar de zomer, maar een paar zonnestralen meer zouden geen overbodige luxe zijn. Afgelopen zaterdag scheen de zon, maar daar ben ik grotendeels doorheen geslapen (een paar huisgenoten zetten om 5 uur ‘s nachts de radio aan). Aan het einde van de dag, toen ik naar de winkel ging, zag ik de zon nog net de bovenkant van wat gebouwen verlichten, jammer dat ik mijn fototoestel niet bij me had.
Ondertussen is er wel blij nieuws te melden: de data van mijn experimenten zijn verwerkt en er is inderdaad een temperatuur-effect. Na het verwerken komt nu het uitwerken: kunnen we nog meer gegevens uit de data halen, wat zegt dit over het systeem enzovoort. Het werk is niet klaar, maar een grote en belangrijke stap is genomen.