Dit is de laatste blog vanuit de VS. Ik moet weer op Newark overstappen, maar ik heb daar maar een uur dus de kans dat ik de tijd heb om iets typen is niet zo groot. 

De afgelopen twee weken waren erg leuk. Het begon in Minneapolis met het rijden op een chopper en daarna de conferentie waar het allemaal nou eigenlijk om te doen was. Het lijkt inmiddels alweer een maand geleden. Anderhalve week geleden vloog ik naar San Francisco om Jan Willem te bezoeken. Die is hier voor een half jaartje voor zijn studie en dat is natuurlijk een goede gelegenheid om eens langs te komen en de toerist uit te hangen. In je eentje doe je ook wel eens wat, maar als er iemand op bezoek is is dat een goede gelegenheid om eens wat meer te doen.

Vorig weekend zijn we naar Lassen Volcanic National Park gegaan. Dat is 6 uur rijden dus we hebben uitgebreid de tijd gehad om bij te kletsen en van de natuur te genieten. De dag erna hebben we wat gewandeld en zijn we naar de Redwoods gereden, een park met gelijknamige bomen. Het zijn de langste/grootste bomen op aarde. Op maandag zijn we weer terug naar San Francisco gereden langs de route 1, langs de Pacifische kust. De foto’s komen later. 

Op dinsdag heb ik Berkeley bekeken (JW woont daar, niet echt in San Francisco). De universiteit begon net weer wat betekend dat je allemaal uitgeslapen frisse nieuwe studenten zag. Ik was een beetje teleurgesteld want ik had toch meer hippie-types verwacht. Het beeld werd bijgesteld op vrijdag toen de straten er toch meer jaren-60 uitzagen. Op woensdag en donderdag ben ik naar San Francisco gegaan. Het is een leuke stad die prima bewandelbaar is. Op zaterdag ging JW ook mee naar de stad.  Ik zal er wat meer over schrijven als ik de foto’s heb.  

Zondag gingen we naar Angel Island en Alcatraz. Angel Island is het Ellis Island van de westkust, de plaats waar de immigranten aan land kwamen. Het is vooral ook een mooi eiland met veel natuur. Het eiland heeft (net als de hele regio) veel microklimaten waardoor elke heuvel en dal een net ander aanzicht heeft. Je blijft ook bezig om je jas open en dicht te doen. Daarna gingen we door naar Alcatraz. Het is nogal toeristisch, maar wel leuk. 

Inmiddels zit ik al een tijdje op het vliegveld te wachten. Ik vertrek om 8:50 en kom om 8:40 morgenochtend aan, na 15 uur onderweg.  

Welke dag is het vandaag? Ik heb geen idee en dat is het ultieme vakantie gevoel. Of zou het de jetlag zijn? Volgens mij ben ik over de jetlag heen, alhoewel het nog steeds een raar gevoel is dat ik dit op woensdag om 23:00 uur aan het typen ben en dat in Nederland mensen nu weer aan het werk gaan (Europa loopt 9 uur voor). Als ik morgenochtend wakker wordt dan zit jullie werkdag er alweer op. Voor mij ook trouwens, want het enige werk dat ik op het moment doe is uit bed kruipen. Vakantie!

Na de roadtrip van het weekend ben ik dinsdag Berkeley in geweest (JW moest weer werken, dus ik verken de stad nu alleen). Ik denk dat ik de fout gemaakt heb te vroeg te zijn gegaan, want laten we eerlijk zijn, elke zichzelf respecterende hippy is niet wakker om 11:00. Later in de middag kwam er al meer leven in de brouwerij. Ik ben trouwens niet de enige die met een kaartje rond loopt. Voor de eerstejaars is het jaar alweer begonnen en dat betekende veel standjes met allerlei clubs waar je lid van kunt worden. Waar je tijdens Nederlandse introweken struikelt over verenigingen die iets serieus, gezelligs of sportiefs aanbieden leek het wel of het vooral kerken waren die mensen proberen te trekken. Ze hebben hier trouwens ook een soort studentenverenigingen, ze hebben allemaal een naam met drie Griekse letters. Alpha-kappa-gamma of zo. Meestal bezitten ze een huis en ze proberen mensen te trekken met bandjes en zo. Ik heb me er niet helemaal in verdiept. 

Vandaag (woensdag) ben ik San Francisco in geweest. Een sfeerimpressie met foto’s volgt later (ik denk ik beter met het fototoestel ben dan met het toetsenbord). Wat me nog het meest opviel is het fenomeen van huizenblokken. Rechte wegen, veel kruisingen. Het is ook niet raar dat afstanden gemeten worden in “blocks”. “Waar is die winkel?” “Twee blocks verderop”. De blocks lopen van de ene kant van de stad naar de andere, een gemiddelde Nederlandse wijk heeft meer straten dan een Amerikaanse wereldstad. Nog opmerkelijker zijn de verschillen tussen de blocks. De wegen direct naast de haven waren heel druk met toeristen, de straat ernaast was rustiger (met voornamelijk mensen die de toeristen wilden mijden) en de straat erna was rustig. In Minneapolis zagen we dat op een paar blocks afstand van elkaar villa’s en krotten naast elkaar staan. 

Inmiddels heb ik blaren van het lopen. Morgen ga ik naar het SF Museum Of Modern Art ofwel SFMOMA. Zondag gaan we naar Alcatraz en vrijdag misschien naar een baseball game. We hebben nog voldoende te doen dus.  

Zaterdagochtend zijn Jan Willem en ik in de auto gesprongen om naar Lassen Volcanic  National Park te gaan. Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik erover moet schrijven. De wegen zijn breed, lang en door mooie natuurgebieden. We hebben in Chico een lekkere hamburger gegeten. Daarna waren er meer brede, lange en mooie wegen. Toen gingen we een stukje wandelen door een mooi natuurgebied. Daarna reden en wandelden we nog een stukje… De lijst kan doorgaan maar mijn schrijfkunsten doen op geen enkel moment recht aan hoe het er hier uitziet, hoe je het hier ervaart. Met andere woorden, dit is een heel kort stukje want de inspiratie is er even niet. Ik zal het later deze week nog een keer proberen, of anders moete jullie op de foto’s wachten. 

Zo, weer een kleine update. Na de chopper avonturen van dinsdag waren woensdag en donderdag een stuk minder spectaculair. Woensdag begon met de eerste talk om 8:00 uur tot 17:00 uur en daarna van 19:00 tot 23:00 een lange poster sessie. Donderdag begon iets later en er was geen poster sessie, maar het was toch ook weer lang. Bovendien, na maandag in het vliegtuig en dinsdag op de motor waren dit nog twee dagen die ik vooral zittend doorbracht.

Ik zal jullie niet vervelen met de talks zelf. Sommige zijn goed, anderen zijn slecht, sommige interessant, anderen kunnen me maar matig boeien. De poster sessie was een nieuwe ervaring. In Lausanne twee maanden geleden was er ook een poster sessie, maar daar had ik zelf geen poster hangen, nu wel. Dat maakt het een beetje dubbel. Aan de ene kant moet je bij je poster staan om het aan anderen uit te leggen, aan de andere kant is het interessanter om zelf rond te lopen en andere posters te bekijken. Maar ja, dan kan je je eigen poster niet uitleggen. Het was wel jammer dat er maar één lange poster sessie was en niet twee kortere. Dat was in Lausanne het geval en daar bleven de posters ook hangen. Als je dan een discussie had tijdens de lunch dan kon je nog naar de poster teruglopen. Ondanks alles was het een leuke bijeenkomst. Ik heb mijn poster een aantal keer kunnen uitleggen, ik heb een aantal mensen naar hun poster kunnen vragen en er was bier en wat hapjes dus de sfeer was gezellig en informeel. 

Ik weet trouwens niet wat mensen in gedachte hebben bij een conferentie, maar dit is een vrij gespecialiseerde met zo’n 100 deelnemers. De talks vinden plaats in een collegezaal (met relaxte stoelen), de koffie staat in de hal en de organisatie is redelijk los. (voor de Groningers, het doet een beetje denken aan een CB-sympo, maar dan meerdaags en met een hoog niveau) 

Ik zit dit te typen tijdens de laatste talk van vandaag. Vanavond hebben we vrij dus ik denk dat we gezellig wat gaan eten en daarna nog een biertje gaan drinken. Morgen gaan we naar een soort hortus buiten de stad en morgenavond zit ik in het vliegtuig naar San Francisco. Ik ben benieuwd boe het daar is. 

(sorry dat ik geen foto’s heb, die komen wellicht bij JW of anders als ik weer in Zwitserland ben)        

Het is 11 uur hier, dus 6 uur in Nederland… Goedemorgen!

Vandaag zijn we met zijn drieën op stap gegaan. Fivos en Paul, twee collega’s, hadden twee choppers gehuurd en ik heb de dag achterop deze monsters doorgebracht. Het was de eerste keer dat ik op een motor zat en op de snelweg vond ik het niet zo’n succes (hoge snelheid, veel auto’s) maar de country roads waren leuk om op te rijden. Je mag op de Freeway (het meest vergelijkbaar met de snelweg) maar 60 of 70 mijl/uur (100-110 km/uur) maar op de meeste country roads mag je ook meestal 60 mijl per uur rijden. Als je dan in de buurt komt van een setje boerderijen dan mag je een stukje maar 40, maar daarna kan je weer 60.

Het land is erg impressive, om maar een Engels woord te gebruiken. Op twee manieren. Allereerst is het de ruimte. De meest suffe doodlopende weg is een vierbaansweg. In de steden heb je overal vierbaanswegen, met daarnaast nog parkeerplaatsen (en een smalle stoep). De wegen zijn ook lang. Gisteren in het vliegtuig vlogen we een kwartier langs een kaarsrechte weg. Ik vond de kilometer Helperzoom in Groningen fietsen al zo’n ellende. Ik snap helemaal dat choppers hier populairder zijn dan fietsen.

Het tweede is de vriendelijkheid van mensen. We waren de weg uit Minneapolis aan het zoeken en een meneer in een auto hoorde ons overleggen bij het stoplicht en hielp spontaan. Toen kwamen we in een dorpje Clearwater (een schattig dorpje) en we vroegen aan een mevrouw langs de weg of zij een plek wist waar we koffie konden drinken. Na tien minuten kletsen over waar we vandaan kwamen gingen we naar “the bikery” waar we koffie/thee dronken. Het was een Eddy Merckx café met aangesloten fietswinkel en reparateur. In ieder geval, even later kwam de mevrouw nog een keer langs met een kaart en een toeristische brochure en hebben we nog meer gepraat. Even later stonden we bij een pompstation en een Vietnam-veteraan (op zichzelf niet belangrijk, maar de man droeg een pet, een jas en een tattoo om de wereld eraan te herinneren) en die begon spontaan tegen ons te praten. Nu zal het geholpen hebben dat mensen wel respect hebben voor motoren en speciaal choppers. Het feit dat we uit Europa kwamen maakte ons nog exotischer. Voor Fivos, uit Griekenland, verliepen de gesprekken niet altijd zo best. De reactie op dat hij uit Griekenland kwam was meestal zoiets als “oh, dat land dat bijna bankroet ging?”.

Gecombineerd maakte het de tocht best wel veilig. Mensen laten je voorgaan, het verkeer is redelijk relaxt, en er is ruimte om uit te wijken. Dat laatste was niet nodig, maar het geeft wel een goed gevoel. (en ja, ik had een helm op, de bandjes zijn zichtbaar omdat ik daar niet verbrand ben)