Gisteravond kwam ik Dan in Minneapolis San, 19 uur lokale tijd, 2 uur Ned. tijd. Twee collega’s warren zaterdag al naar Minneapolis vertrokken en hadden maandag op een motor gereden (van die choppers). Ze had den een leuke tijd gehad, ze giechelden als een stel kleine meisjes.

We gingen een pizza eten. In Groningen, na een lange nacht, wilden we nog wel eens pizza of een kebab eten voor we naar huis gingen. Dit voelde vergelijkbaar, op een totaal verkeerd tijdstip gaan eten.

Inmiddels heb ik een goede nachtrust gehad en is het tijd om te gaan ontbijten.

(dit heb ik geschreven op het vliegveld, gistermiddag)

Om 4 uur vanochtend begon mijn tocht naar de VS. Ik had eigenlijk nog een uurtje langer willen slapen, maar ik werd vanzelf wakker – ook goed. Afhankelijk van hoe je het bekijkt begon mijn tocht goed of slecht.

Toen ik weg wilde gaan wilde ik een muziekje opzetten op mijn iPhone – maar er bleek geen muziek op te staan. Geen idee waarom, maar het was te laat om er wat aan te veranderen. Ik heb tegenwoordig een iPad en heb mijn laptop thuis gelaten, ik kan er dus de komende twee weken ook geen muziek op zetten. Toen mistte ik net de tram waardoor mijn riante planning opeens krap werd. De twee uur erna bracht ik in rijen door, security, check-in, douane, nog een keer security.

Je kan ook zeggen dat de reis goed verliep. Ik had al bedacht om mijn oude iPod mee te nemen, ik heb dus wel muziek. Mijn reis was krap, maar ik was wel op tijd. De rijen waren vervelend, maar als ik 5 minuten later was geweest dan had ik een half uur langer in de rij gestaan.

De vlucht verliep probleemloos. Ik heb het grootste deel van de 8 uur doorgebracht met lezen (op mijn iPad). Van het weekend was de street parade in Zürich en daar had ik wat oorbeschermers gescoord dus ik heb een heerlijke stille vlucht gehad.

Ik zit nu te wachten op Newark airport voor mijn aansluitende vlucht naar Minneapolis. In Newark (New Jersey, naast New York) heb ik het eerste uur een half uur met mijn paspoort rondgelopen (3x douane, 2x security) en in een trein gezeten naar een andere terminal. Er hing een bordje “please do not enter, airconditioning is broken”. Ja, we zaten in de trein en ja, de airco was kapot. In New York heerst al twee of drie maanden een hittegolf, de trein was niet om te harden. Wel een overgang van vliegveld Zürich. Ik ben ook zo suf geweest om meteen door de security te gaan in plaats van eerst even te pinnen. Ik had alle tijd gehad en dan had ik wat te eten/drinken kunnen halen.

Afgezien van een stukje typen probeer ik de Amerikaanse sfeer te proeven. Nu is een vliegveld een vliegveld en dus niet echt representatief. Er liep een meneer voorbij met mijn postuur die in zijn telefoon riep “now I only need to lose weight!”. De meneer van de balie naast ons roept de vluchtnummers alsof het lottogetallen zijn (of darts of zo). Het is hier tamelijk druk, met een redelijke doorloopsnelheid. Hoe goed mijn Engels ook is, ik heb een lichtelijke moeite mensen te verstaan. In Newark praten ze snel en met een fiks accent.

Oké, mijn vliegtuig vertrekt!

Van de week zat ik erover te denken om richting de bergen te gaan om wat mensen op te zoeken. ik zat een beetje op de SBB-site te kijken welke treinen ik kon nemen. Naast elke trein stond een “i” afgebeeld – van “informatie”. Er was wat met een feest of zoiets; en vuurwerk – nooit eerder van gehoord. Toch maar even kijken op de website. De website gaf geen programma, maar er stond wel iets met vuurwerk op zowel vrijdag als zaterdag. Zou het een groot feest zijn? Tijdens lunch op het werk werd er ook over gepraat, als een iets grotere variant van de street parade (een dance festival). Ik besloot om niet naar de bergen te gaan en voor de rest zou ik het wel zien.

Op vrijdag ging ik vroeg naar huis (ik was ook vroeg op het werk, een soort van tropenrooster-idee). Om iets na vijven stapte ik in de Seilbahn. Ik hoorde een raar schurend geluid, zou de Seilbahn te lijden hebben onder de hoge temperaturen?, vroeg ik me af. Toen ik boven aangekomen was zag ik nog net een setje straaljagers een looping boven de stad maken terwijl ze flares afwierpen (een soort lichtfakkels). Hmm. Wat nu volgt is een foto-impressie van het Züri Fäscht.

Ik was te laat voor de straaljagers, maar even later kwam er een ander team die ook duizelingwekkende manoeuvres uitvoerde. Dit is het uitzicht naast de deur.

Even later ging de zon onder…

(meer foto’s)

…waarna het tijd werd voor vuurwerk!

Het is de eerste keer dat ik het probeerde en het resultaat stemt tevreden. Toch laten de plaatjes niet het hele verhaal zien (en vooral: horen). Het was een professioneel vuurwerk met muzikale ondersteuning. Ik was nog niet bij het meer zelf geweest maar rondom het hele meer hingen luidsprekers/boxen/dingen waar muziek uitkomt en bij mij op de berg had iemand de autoradio aangezet. Het vuurwerk werd afgeschoten van vier boten in het meer (en op zaterdag ook vanuit twee helikopters) en er is een moment waarop vuurwerk afsteken overgaat van het laten schrikken van de hond van de buren tot een kunstvorm, vergelijkbaar met ballet of zo. (inclusief iemand die erdoorheen liep te kletsen dat het toch wel geweldig was dat je voor de muziek niet meer naar het meer hoefde – welkom in de 21e eeuw).

meer foto’s

De zaterdag speelde voor mij vooral af bij het meer. Er werd wat in het water gesprongen…

…gewaterskied…

…en gevlogen!

Laat ik maar eerlijk zijn: ik was voor de vliegtuigen gekomen. Dit is een militair team in verschillende formaties:

De wolken zijn minstens zo interessant als de vliegtuigen. Het weer stond op het punt om te slaan.

En tot slot de tennisracket formatie voor Roger “zucht” Federer

Als je goed kijkt zie je één vliegtuig de verkeerde kant opgaan

Er hingen wat irritante kabels in de weg. Die werden gebruikt voor de volgende stunt.

Maar het viel een beetje tegen na de vliegshow ervoor. Er was nog een helikopter…

…Argentijnen die een wedstrijd verloren hadden…

…en Schwimmauto’s.

En toen was het tijd voor de grote attractie: de Patrouille Suisse!

Net als de dag ervoor schoten ze ook flares af

Zwitserland kon bij het WK het doel niet vinden…

…maar de luchtmacht kan dat wel :)

(meer foto’s)

Inmiddels had ik 11 uur in de stad rondgelopen en ik was doodop. Ik besloot naar huis te gaan en het vuurwerk, ditmaal zonder camera, weer vanaf de berg te bekijken.

Na de paar vrije dagen rond pasen – zinvol besteed met Wikipedia lezen, zoals jullie hebben kunnen zien – was het weer tijd om naar het werk te gaan. Niet zomaar naar het werk – nee, weer naar het lab. Na de afgelopen tijd vooral bezig te zijn geweest met het practicum en wat theoretisch werk was nu de tijd aangebroken om weer wat te doen in het lab.
Een tijdje terug schreef ik al wat over schroeven. We werken uitsluitend met metrische schroeven, maar voor een onderdeel hadden we Imperial schroeven nodig – een klein probleem zou je zeggen. Maar in Europa waren ze te duur en vanuit de VS wilden ze niet leveren. Uiteindelijk heeft een collega zijn collega’s aan zijn oude universiteit gebeld en die hebben een setje schroeven op de post gedaan.
Net voor pasen kwamen ze aan en ik kon de workshop nog net vragen of ze de gaten wilden boren. “Nou, vooruit dan maar…” De dingen-met-gaten werden afgeleverd en de meneer van de workshop vertrok voor een weekendje skiën. Blij als een kind besloot ik de dingen te monteren… toen bleek dat de schroeven te lang waren. 3/16 inch en 5 millimeter is samen 9.7 mm, niet 1.2, zoals ik had berekend. Waarschijnlijk heb ik het verkeerd gelezen en dacht dat er 5/16 inch stond.
Gelukkig was er geen man overboord, want je kan iets altijd korter maken. Maar dat moest dus tot gisteren wachten. Normaal is dat een klein karwei: je stopt het in een apparaat, haalt er een stukje af en pulkt de schroefdraad een beetje uit met een speciaal gereedschap (het schroefdraad heeft nogal te lijden onder het zagen). Maar ja, nu paste de schroef niet in het apparaat en ze hadden ook geen gereedschap om de schroefdraad uit te pulken.
Maar goed, uiteindelijk werkt het. De spiegel zit stevig vast en het ziet er supermooi uit, maar voor een suf probleem heeft het wel een hoop moeite en tijd gekost.

Voordat ik mijn nieuwe geval kan installeren wil ik eerst nog wat metingen doen. Eén meting had ik eigenlijk al een tijdje terug moeten doen, de andere metingen zijn om te testen of het nieuwe idee werkt (dus we moeten eerst precies kijken hoe het nu gaat). De dag begint met het aanzetten van de laser en daarna kan je een uur nietsdoen zodat de laser kan opwarmen (in dit geval liet ik de schroeven korter maken). Daarna optimaliseer je de OPA (optical parametric amplifier) die zorgt dat we infrarood licht hebben.
Vol goede moed ging ik aan de slag. Het is jammer dat de eerste dag in het lab sinds tijden tevens de eerste zomerdag is, maar het leuke aan wat ik doe is de afwisseling en nu had ik wat lab-tijd. Mijn humeur ging vrij snel bergafwaarts. Ik ben niet de enige die in het lab werkt en de laser gebruikt en eerlijk gezegd, het was een beetje een puinhoop. Zo was een van de oscilloscopen die we gebruiken om de laser in de gaten te houden verdwenen. De groep is klein genoeg dat je het zo kan terugvinden, maar het blijft irritant.
Het is natuurlijk ook zo dat als de oscilloscoop er staat, er niet zoveel in de gaten te houden valt. Je werpt er een blik op, ziet dat het goed zit en gaat verder. Uitgerekend als de oscilloscoop er niet staat en je denkt “het zal wel goed zitten” heb je het nodig. Alle voortekenen zagen er goed uit, maar de OPA wilde maar niet de normale intensiteit IR geven. Uiteindelijk toch maar de oscilloscoop aangesloten en inderdaad, het zag er niet goed uit.
Als ik over de laser spreek, dan praat ik eigenlijk over twee lasers. Eentje geeft ultrafast pulses, de ander geeft een hoge intensiteit. Die twee worden gecombineerd en voilà, we hebben een snelle laser met hoge intensiteit. Het moet natuurlijk goed gesynchroniseerd zijn, anders heb je eerst een snelle puls zonder power en daarna een puls met hoge intensiteit die niet snel is. Wat ik op de oscilloscoop zag duidde erop dat die synchronisatie verkeerd was.
Het eerste wat je natuurlijk doet is kijken of de oscilloscoop wel correct is. Er zitten 101 functies op zo’n apparaat waardoor iets verkeerd kan lijken terwijl het goed is. Toen ik ervan overtuigd was dat dat wel goed zat heb ik alle andere dingen langsgelopen, zonder resultaat. Nu is de hele installatie tamelijk ingewikkeld. Om de synchronisatie goed te laten lopen is een heel woud van kabels nodig en twee collega’s die de laser ook gebruiken hebben een andere manier van synchroniseren. Uiteraard hadden ze beiden een dag aan hun paasvakantie geplakt en waren ze niet op het lab. Samen met een andere collega zijn we alle stappen nog een keer langsgelopen en het resultaat was hetzelfde: foute boel.
Na de lunch hebben we een van mijn vakantie-vierende collega’s opgebeld en gevraagd of hij ideeën had, maar vanuit zijn bed wist hij geen nieuwe inzichten te geven. Nog maar een andere collega erbij gehaald en hebben we alle dingen die we konden meten gemeten. Het leek allemaal goed te werken, maar het werkte niet.
Vanochtend met nog meer mensen naar het probleem gekeken en nog meer gemeten. Uiteindelijk kwamen we bij de Pockell-cells uit. Normaal is dat een spiegel, maar als je er een extreme hoog voltage op zet, dan wordt het doorzichtig. Het is een essentieel onderdeel, maar we praten hier over vele duizenden volts gedurende enkele nanoseconden: gevaarlijk en moeilijk te meten. We besloten eerst te gaan lunchen. Tijdens de lunch zaten we natuurlijk een beetje over de problemen te praten. Tussen neus en lippen door vertelde een collega zei dat hij het probleem ook wel eens gezien had en dat je naar de servicemode van het computerprogramma moest gaan en een knopje moest omzetten. De opmerking verdween een beetje in het niets.
Na de lunch gingen we weer verder met zoeken, tot iemand zei “wat was dat nou met die servicemode?”. We hebben de collega erbij gehaald, hij drukte op een knop en de laser deed het weer. Om onbegrijpelijke redenen heeft de software een knop omgezet waardoor de synchronisatie niet meer werkte.

Het verhaal is iets langer geworden dan de bedoeling, maar het geeft een aardige inkijk in wat ik in het dagelijkse leven doe. Het daadwerkelijke meten is maar een fractie van het verhaal. Je bent veel tijd kwijt met het voorbereiden van je metingen, met het bedenken van technische oplossingen (en het zoeken naar schroefjes daarvoor), met het oplossen van technische problemen en het uitvinden wat je nou eigenlijk ziet in je resultaten. Afwisselend werk, soms frustrerend, vaak vermoeiend, maar wel erg leuk om te doen.

If you take a few languages then some words are very much like each other while other words seem to be different in every language. This is the most striking in food-related stuff. An eggplant is called aubergine in both Dutch and German, although the people in Austria (where they are supposed to speak German) call it melanzani. The explanation is simple as food is related to local traditions (and regulations).
Anyway, in this week before Easter I noticed the differences between the languages as well. As there is jack shit to do today, it seemed like a Good Friday to make a table.

Here is a larger version. The results are not world-shocking but interesting nevertheless. For example, the differences between Holy Thursday, Grünndonnerstag and Witte donderdag. The differences between the two colors is remarkable. (although there was snow yesterday, so the White Thursday did make sense)
Then there is also the difference between Good Friday and Karfreitag. “Kar” stands for complaining, sadness (maybe wailing, like the Wailing Wall). The “Good” is for the abolition of sin and the victory over satan. Slightly more positive, I would say.

In a certain way, it is remarkable that some religious people celebrate Christmas and go hiking with Easter. Christianity is based on the resurrection of Jezus, which is remembered with Easter. But then, there are more things I don’t understand. Why are people wearing a cross, I’m not going to wear an electric chair, am I?