…althans, als je de Fortune 500 leest. De jongste miljardair is 23, dus dat haal ik niet meer. Balen.

Voor de rest ging het vandaag erg goed in het Lundse. Vorige week dinsdag hebben we alle data die we de afgelopen maanden bij elkaar hebben verzameld – 2500 moleculen – op een rijtje gezet en wat conclusies getrokken. Naar aanleiding daarvan heb ik deze week besteed om figuren te maken.
Toch waren we toch niet helemaal overtuigd. Ik zal proberen het uit te leggen. We hebben een 2D-scatterplot waar we twee waarden (een faseverschil in absorptie en emissie) tegen elkaar uitzetten. Bij een hoge temperatuur concentreren de punten zich rond de diagonaal (de waarden zijn dan gelijk) maar bij een lagere temperatuur liggen de punten boven de diagonaal.
Er gebeurt dus wat als de temperatuur verandert. Maar gebeurt er wat met de moleculen of de meting? Een gedachte (van Hongzhen) was dat als je de temperatuur verlaagt de achtergrondruis minder wordt (zeg bijvoorbeeld de intensiteit van de ruis daalt van 100 naar 10). Daardoor zou het kunnen gebeuren dat moleculen die eerst niet zichtbaar waren, opeens wel zichtbaar worden (bijvoorbeeld die met een intensiteit van 50). De moleculen veranderen dus niet, maar wat we meten. Eens kijken in de data…
Onze eerste aanname was dat de gemiddelde intensiteit (dat is wat je meet min de ruis) toeneemt met een lagere temperatuur (immers, stel dat je een molecuul meet die 200 heeft, dan zou de  intensiteit toenemen van 100 naar 190). Het bleek echter dat de intensiteit gemiddeld daalde, een aanwijzing dat je inderdaad veel meer kleine moleculen meet. Helaas bleek de standaard deviatie bijzonder groot te zijn, dus echt betrouwbaar was het niet.
Met het drukken op wat knoppen konden we de 2D-scatterplot echter uitbreiden naar een 3D-scatterplot, waar we ook de intensiteit meenemen. Zo’n plot is echter wel moeilijk te lezen. Reden om de plot in stukjes te zagen: we knipten de hele dataset op naar intensiteit en maakte een 2D-plot voor elk van hen. Dat is een tamelijk saaie klus en ik begon honger te krijgen dus maakte ik de plots op de automatische piloot en printte ze.
Nadat ik naar de printer was geslenterd wandelde ik verder naar Hongzhen om het resultaat te laten zien. Onderweg legde ik de prints op volgorde. Toen ik ze eenmaal op een rijtje had liggen viel me een duidelijke trend op – overigens omgekeerd aan wat Hongzhen eerst dacht, de lage intensiteiten zijn geconcentreerd rond de diagonaal.
Nu is er veel af te dingen aan deze “trend”. De doorsnee van een laserstraal heeft geen constante intensiteit. De randen zijn een stuk minder intens (zo’n 40%) dan het midden. We hebben daar niet voor gecorrigeerd want de intensiteit van de moleculen was iets wat uit de data rolde maar verder niet gebruikt werd. Ook moeten we nog beginnen met brainstormen of er voor deze trend geen andere verklaring te verzinnen is.
Nóg meer om op te schrijven, wat een narigheid.

In Zweden is het op het moment een beetje stil. Enerzijds heb ik nog niets uit het Zwitserse gehoord, anderzijds heeft het de afgelopen twee dagen gesneeuwd. En waar regen klettert, onweer dondert enzovoort brengt sneeuw altijd een serene rust.
Gisteren bleek helaas wel dat mijn slot was vastgevroren, maar toen ik naar het lab liep werd ik vergezeld door een Indiër die nog nooit sneeuw gezien had. Bij de vakgroep kwam er trouwens ook iemand naar me toe met de vraag of ik mijn camera bij me had. Ik niet, maar er is wel een vakgroep-camera zodat we alsnog een foto van hem in de sneeuw hebben kunnen maken.
Maar goed, ik moest dus lopen. Dat kwam stiekem ook wel goed uit want het was spekglad. Waar in Nederland als de temperatuur richting nulpunt daalt de strooimachines van stal worden gehaald (en men zich af gaat vragen of er een elfstedentocht komt) wachten ze er hier liever een dag mee… of zo.
Zoals op de foto van gisteren te zien is scheen de zon wel uitbundig. Het resultaat was een beetje treurig aangezien alles tegen het middaguur gesmolten was en je een grote modderpoel overhield. Later ging het weer sneeuwen dus was van dat alles niets te zien.
Toen ik gisteren naar bed was gegaan merkte ik wel op dat er wat rare flitsen te zien waren. Dus ik wachtte op de donder, maar die kwam maar niet. Tien minuten later waren er weer twee flitsen, maar weer geen donder. Nu kwam toch de nieuwsgierige ik in me naar boven. Een blik uit het raam leerde dat wat mensen een sneeuwpop hadden gemaakt en daar een foto van maakten.

Als er bij internationale studenten 1 ding constant is, dan is het het grote verloop. Afgelopen vrijdag gingen Katrin en Zsolt weg, nu zijn daar Leslie en Wolfgang voor in de plaats gekomen. Leslie komt uit een Spaanstalig land en afgelopen zaterdag begon ze breed in de keuken Spaans te praten (met iemand anders die Spaans praat) terwijl ik aan het koken was. Een beetje naar. Maar kennelijk wilde ze het goedmaken, want ze had een pak koekjes opengemaakt en bood mij er ook een aan. Helaas had ik mijn handen vol om de pastasaus over de pasta te gieten, dus dat ging niet.
Wat Wolfgang betreft, hij heeft een vriendin. Ik kwam wat laat thuis vandaag en ze zaten samen voor de tv voetbal te kijken. Of althans, hij zat voetbal te kijken en zij probeerde hem… euh… daar vanaf te leiden. Dat is haar gelukt want toen ik om half tien een kopje thee ging fixen waren ze verdwenen.

Ik vind het allemaal wel best. Na een paar dagen lang plaatjes te hebben gemaakt voor mijn verslag heb ik vandaag het ultieme plaatje gemaakt: 6 lijnen die samenvatten waar ik de afgelopen 6 maanden mee bezig ben geweest. Het is dat ze allemaal dezelfde richting opgaan en daarmee een trend vormen, maar het is toch ook weer niet heel indrukwekkend. A small step for science, a giant leap for a man. Of zo.

Vanacht is er sneeuw gevallen! Deze foto is het bewijs:

Deze foto is wel met gevaar voor eigen leven gemaakt, toen ik het raam opendeed viel er een dik pak sneeuw/ijs naar beneden. Dat is wel even schikken als je door de zoeker van je camera aan het kijken bent. Zoals je kan zien schijnt de zon inmiddels, dus de sneeuw zal de lunch waarschijnlijk niet overleven.

Nee, geen knäckebrood-loop (dat schrijf je met een W trouwens).
Ivan, mijn begeleider hier, vertelde dat hij vrijdag tot en met maandag weg zou zijn. Hij is nogal een fervente sporter en is wel vaker een lang weekend weg om te sporten. Dus ik zei “tot dinsdag” en ging weer verder met de orde van de dag – solliciteren in Zürich bijvoorbeeld. Gisteren stuurde hij een mailtje:
Vasaloppet is coming again! It will be on this Sunday, March 2, 2008. This is the most famous Swedish super marathon, 90 km cross-country skiing, classical technique. Every year there are about 15000 participants. Vasalopet week includes also other shorter classical races and 45 km skating race. All together about 45 000 people participate in these races. It is really a lot for such a small country as Sweden with 9 million people population!
You can follow each participant via the vasaloppet website online. There are ime controls approximately every 10km. The start is at 8.00 Swedish time 10.00 in Moscow). I will start from line 2 this year. Just go to the Vasaloppet website
Dan is weer eens wat anders dan de Iron Man van Gerrit ten Brinke en de 45.000 deelnemes zijn weer wat anders dan de 450 deelnemers van de ONCS.
Succes Ivan!

—-

Update 2 maart:

Het blijkt dat we een sportieve vakgroep hebben, niet alleen Ivan maar ook Tonu deed mee aan de Vasaloppet. Ze zijn beiden net gefinisht, Ivan als 1049e na 5 uur en 29 minuten en Tonu als 2016e, na 6 uur en 7 minuten. Het is 90 kilometer, dus hun gemiddelde lag op respectievelijk 17 en 15 km/u.

Donderdag

04.00: de wekker gaat
05:00: ik sta op het station. Prima op tijd. Ik verbaas me over de hoeveelheid mensen die er al staan, maar dat komt wellicht ook doordat dit de eerste trein is. Even een moment om te stressen of ik wat vergeten ben. De moeheid voorkomt dat ik me teveel kan stressen. Lang leve vroeg opstaan.
05:13: in de pågatåg naar Malmö. De trein lijkt wat breder dan een normale trein, er zijn vijf stoelen naast elkaar. Het is ook wel een beetje een gevaarte dat duidelijk uit de tijd komt dat er over aerodynamica nog niet veel nagedacht werd. Voor het uur waarop ik reis vind ik dat ie nogal vol zit.
5.45: in de Östersundståg naar Kopenhagen vliegveld. Direct na vertrek wordt mijn kaartje gecontroleerd. In plaats van een stempeltje of iets dergelijks zet de conducteur er met een pen een streep op. Wel zo makkelijk.
5.55: op de brug. Dat denk ik althans vanwege het gebrek aan lichtjes.
7.06: het inchecken ging vlug (ik heb een e-ticket, daarmee kan je bij een automaat inchecken) en aangezien ik niets anders bij me had dan handbagage kon ik direct doorwandelen naar de security. Dat is toch altijd een beetje een naar punt, waar altijd weer mensen zijn die erachter komen dat hun flesje cola een veiligheidsrisico is, waar je je jas uit en riem af moet doen. Het gedeelte erachter lijkt dan nog het meeste op een kleedkamer.
Het aardige van zo’n vliegveld is dan wel weer de mix tussen zakenreizigers en mensen die voor de lol reizen, naar een vakantie. Bij de meeste dingen zijn de zakenreizigers een stuk beter georganiseerd, maar bij de security leveren beide groepen vertraging op. De toeristen moet uitgelegd worden wat er uberhaupt moet gebeuren, de zakenreizigers moeten hun laptop, jas en jasje, hippe telefoon enzovoort uit hun koffer halen.
Net als toen ik naar Nederland vloog ging het verder wel soepel. Net voor mijn neus werd een nieuwe balie geopend dus ik kon zo doorstromen.
Voor de rest vind ik Kopenhagen airport niet echt een leuke plek. Toen ik naar Nederland ging met de kerst, ‘s middags, waren er een hoop winkels en andere bedrijvigheid, maar nu zijn er winkels aan het verbouwen of dicht en ziet het er een beetje triest uit.
Maar het vervelendste is dat er bijna geen zitplekken zijn – althans, plekken zonder bar die erbij hoort. Op Schiphol was er meer zitplek, afgezien nog van het feit dat het zoveel groter is dat je toch bijna de hele tijd aan het lopen bent.
Gelukkig heb ik wel een zitplek gevonden, met uitzicht op een vliegtuig dat de pre-start checks doet. De flaps op 5 of zo graden, even kijken of de roeren en zo werken, dan het geluid van een startende vliegtuigmotor en nu rijdt ie weg. Waar ze naar toe gaan? In ieder geval eerst naar de rij bij de startbaan.
Het is nu licht en helder, op een paar wolkjes na. Over een uur zit ik in de lucht…
18.57: wat een dag… het vliegtuig steeg op tijd op en voor de verandering was het niet Denemarken maar Duitsland dat bijna helemaal in de mist en wolken lag. Het leek net een aangeharkt grindpaadje. Het vliegveld van Zürich is lang. Daarmee wil ik zeggen dat het niet zozeer groot is, maar dat de afstanden dat wel zijn.
Eenmaal op de universiteit aangekomen kon ik eerst wat vertellen over mezelf en wat ik zoal uitgevoerd heb. Daarna kreeg ik een rondleiding over de labs. Na de lunch heb ik nog met wat mensen gesproken en een presentatie gegeven. Het werd me pas gisteren gevraagd en dat merkte je wel, maar het ging wel goed.
De dag eindigde met een algemeen praatje over Zwitserland – zo zou het leven er duur zijn en de mensen stug, waar heb ik dat eerder gehoord? Van een echt sollicitatiegesprek was geen sprake.
Daarna ging naar het hotel. Ik besloot te wandelen want het was mooi weer – jas open. Het eerste wat ik zie is een tram met reclame voor… de Øresund-area, oftewel Kopenhagen-Skåne. En nu zit ik een hotel in Zürich. Eerst maar eens wat eten fiksen.
20.55: Ik heb naar de stad gewandeld en daar wat gegeten. Het enige wat erger is dan in je eentje in een restaurant op iemand anders wachten is dat je in je eentje in een restaurant zit zonder dat je op iemand zit te wachten. Omdat er kennelijk geen andere tafels meer vrij waren werd ik aan een tafel voor 6 gezet. Maar met een drukke dag achter de rug en een biertje in de hand kan ik heel prima in mijn eentje zitten. Ik zat ook met de rug naar de andere mensen toe, wat me tot hele essentiële vragen bracht, bijvoorbeeld waarom het witbier dat ik besteld had donkerder was dan het bruine flesje waar het uit kwam.
Maar goed, ik had ook niet zo’n behoefte aan diepgaande – of enig andere vorm van – communicatie. Maar ik was wel blij dat er niet een of ander blij stelletje bij mij aan tafel kwam zitten. En natuurlijk werd er juist op dat moment iemand anders aan mijn tafel geplaatst. Ze was in haar eentje en als ik geen zin had in communicatie, dan kon wat haar betreft de rest van de wereld wel doodvallen. Ik vond het wel best.
Van alle indrukken die ik vandaag heb opgedaan zijn er twee blijven hangen. Allereerst het geld. Waar de Euro’s en de Zweedse kronen als landscape zijn afgedrukt – dus in de breedte – is het Zwitserse geld als portret afgedrukt – dus in de hoogte. Maar het geld ziet er wel vrolijk uit in blij geel en blauw en zo. Even tussendoor: vanochtend op het station betaalde ik in Zweedse Kronen (1 Euro=9 Kroon), op het vliegveld stond alles in Deense Kronen (1 Euro is 6 Kroon) en nu betaal ik in Zwitserse Franken (1 Euro is 1.5 Frank). En ondertussen reken ik in Euro’s (1 Euro=1 Euro).
Het tweede wat me opviel is hoe ze verdiepingen noemen. In Nederland en de rest van de wereld gebruikt men nummers. Hier moest ik op verdieping K zijn. In mijn oneindige wijsheid dacht ik “K=kelder=donker=ideale plek voor een laserlab”. Maar toen ik van verdieping G (G=grond=begane grond, toch?) naar beneden liep kwam ik op E uit. Dan toch maar met de lift. Wat blijkt, ze nummeren de verdiepingen hier in letters (het klinkt al helemaal belachelijk als je het zo opschrijft). Niet dat het dan wel klopt, want voor de J komt de… G!? De I slaan ze over of zo.
21.16: bedtijd
21.28: ik heb het raam op een kiertje staan en kan nu luisteren naar auto’s, de tram en overvliegende vliegtuigen… olé. Overigens vond Peter Hamm Zürich maar een rustige stad, maar hij komt dan ook uit München.

Vrijdag

6.30: de wekker gaat. “O ja, ik ben in Zürich!” Ik heb in geen tijden zo goed geslapen.
12.59: in de trein naar Lund. Op het vliegveld in Zürich verliep het niet helemaal vlekkeloos. Ik ben zo vergroeid met mijn iPod dat ik vergeten was ’em af te doen voordat ik door de metaaldetector liep en dat zorgde natuurlijk dat ie afging. Dus moest ik nu helemaal gecontroleerd worden. Zucht.
Eenmaal door de security kon ik een uur wachten (in tegenstelling tot de meeste andere vliegvelden is de security hier na de tax-free winkels in plaats van ervoor). Zo kon ik mooi zien hoe het vliegtuig aankwam, de bagage eruit gegooid werd, nieuw voedsel aangedragen en hoe de kerosine erin gepompt werd – door een man met hoed. Het lijkt wel alsof hoeden hier de mode zijn. Toen ik gisteren naar een restaurantje zocht zag ik een paar hoedenwinkels.
Ondertussen was het troosteloos weer. Het regende. Aan de hoeveelheid bliksemafleiders op de daken te zien spookt het hier wel vaker.
In ieder geval, het vliegtuig kwam en 45 minuten later vertrok het weer, met mij aan boord. De vlucht verliep verder prima. Volgens mij zijn we over de testbaan van de Maglev gevlogen, ik kan me in ieder geval geen andere reden voorstellen voor de zinloze grote 8 die in de middle of the nowhere lag.
Na de landing moesten we door de paspoort controle. In Kopenhagen zijn pieren A en B voor de Schengen-bestemmingen en C en D voor de landen waar wel paspoortcontrole nodig is. De volgende bestemming van het vliegtuig was Amsterdam (dat stond op de bagagekarretjes) en het vliegtuig werd daarom bij een A-gate neergezet. Dat betekend dat de passagiers met de bus naar de paspoortcontrole moesten. Ik had er even niet bij nagedacht dat de Denen maar twee controlepunten hadden waar een enorme rij voor stond. Het kan ook zijn dat er een probleem was met iemand die zo de zaak ophield. Voor de rest stelt het niets voor: je wappert even met je ID en voila, je bent de EU weer binnen.
We rijden nu Malmö weer binnen. Het is trouwens maar goed dat ik mijn vliegkauwgom nog niet weggedaan had want in de tunnel naar de brug krijg je ook last van je oren.