Nou nou, het echte opruimen is begonnen! En om een schone start in Nederland te maken ben ik maar begonnen met het wassen van mijn kleren. Toen die klerezooi weg was ben ik begonnen met het uitruimen van de kasten. Het is toch verbazingwekkend hoeveel ik hier eigenlijk heb liggen. Vooral in de wetenschap dat er nog meer in Groningen ligt. Hoe moet dat als ik zometeen richting Zürich vertrek?
Kleine update: ik heb net mijn presentatie hier gehouden. Als ik terugkijk wilde ik eigenlijk teveel vertellen, maar dat kwam ook doordat er gewoon heel veel te vertellen is. Er waren een aantal leuke vragen en er was een leuke discussie, dus ik ben wel positief.
Heel ander nieuws: vanochtend zat ik me nog af te vragen of ik wel/geen zonnebril mee zou moeten nemen, tegen de lunch was er een complete sneeuwstorm opgestoken. Beetje onverwacht weer na een verder prima weekend.
Nu mijn vertrek toch wel heel dicht bij komt ga ik me steeds meer afvragen of ik er blij om ben dat ik weer naar Groningen ga. Een aantal dingen zal ik hier niet missen, of om het om te draaien: ik kijk er naar uit dat ik in Groningen een eigen keuken en badkamer heb, een bed waar ik in pas, dat ik kan praten met vrienden… om maar wat te noemen. Er is één twijfel geval: het gedoe rond de film die nog niet uitgebracht is, die van Geert W.
Ja, het kan! En het is niet eens de eerste dag, zaterdag was het namelijk ook al fraai weer. Ik liep een keukenwinkel binnen en vond een goed shop-subject: een mok. Tot nu toe gebruikte ik een gewone mok waar, zeg, 25 cl in kan. Dat betekend dat nadat je thee een beetje afgekoeld is je het in twee slokken weg kan drinken, waarna je weer nieuwe thee kan gaan maken. Het is ook zonde van de theezakjes, want die gaan er zo best wel snel doorheen.
Daarom was ik eigenlijk al een tijdje aan het denken over een mok waar een halve liter in kan. Bij toeval zag ik er eentje in de stad en besloot de drie of vier winkels waar ze mokken verkopen langs te gaan. Ik ben nu de trotse eigenaar van een mooie blauwe mok – met schotel.
De vraag is alleen wel of het financiële argument echt opgaat. De mok kostte 30 euro. Laten we zeggen dat 100 theezakjes 5 euro kosten. Ik bespaar de helft, dus bespaar ik 2.50 euro per 100 zakjes. Oftewel, na 1200 zakjes thee heb ik de mok eruit. Nu heb ik de tijd hier in Lund zo’n 300 theezakjes gebruikt in een half jaar, dus omgerekend zou ik na twee jaar de mok terugverdiend hebben. De 300 zakjes is echter tamelijk veel, een gedeelte is compensatie voor het gebrek aan die andere goudgele vloeistof: bier. Waar ik in Groningen misschien een biertje zou nemen, grijp ik hier naar de waterkoker.
In ieder geval, een dag mooi weer heeft me een mooie mok – met schotel – opgeleverd. Ik zou vandaag thuiswerken, maar de zon scheen precies op mijn bed. Een gedeelte van de ochtend heb ik dan maar zonnend op mijn bed doorgebracht. De rest van de dag heb ik wel extra hard gewerkt want donderdag geef ik een presentatie van mijn werk hier in Lund en daar moet nog wel wat aan gedaan worden.
Gisterochtend kreeg ik dan toch het langverwachte mailtje uit Zürich en ik kan me agan inschrijven voor wat lessen Duits. Op naar Zürich!
Mijn dag gisteren was überhaupt een beetje een chaos. Ik had niet genoeg geslapen, daarna was ik gespannen naar de mail uit Zürich en na de mail was mijn concentratie natuurlijk helemaal weg.
Voor de bijgelovigen onder ons zijn er echter twee slechte tekenen aan de wand. Toen ik in Zürich was had de eerste tram die ik zag een reclame voor Skåne. Toen ik dat hier uitlegde zei iemand dat dat misschien wel een teken van god was dat ik in Lund moest blijven. Ik zag het meer als een teken dat het reclamebureau van Skåne graag wil dat ik in Lund blijf en tekenen van god… nou ja.
Maar vanacht had ik een droom. Ik zat in een vliegtuig en had een plaatsje waarbij ik ook zag wat er voor me gebeurde. We vlogen heel laag over een in bloei staande boom – met roze bloesem. Maar we vlogen veel te hard en landen pas halverwege de startbaan, we konden niet meer op tijd stilstaan en we overschoten de startbaan met, zeg, een halve vliegtuiglengte. Het volgende moment stormde ik de trap af. Dat is vreemd, want meestal heb je een glijbaan. Ik stond in ieder geval in no-time beneden in de modder, gezond en wel.
Toen werden we naar het gebouw gebracht, moesten langs de douane – mijn droom hield er geen rekening mee dat mensen hun paspoort in hun jas doen en hun jas in de bagagerekken-dingen boven je hoofd en dat als je vliegtuig gecrasht is dat je dan geen tijd hebt om je jas te pakken, maar goed – en daarna moesten we wachten. O ja, ik kon nog een mobiele telefoon van iemand lenen om naar huis te bellen.
Op een gegeven moment werd de bagage binnengebracht – de handbagage. Maar waar was mijn koffer? Met mijn Apple en mijn fototoestel erin? Wat moest ik doen? Mijn hele leven zat in die koffer! Een zekere paniek begon… Toen ging iemand douchen en werd ik wakker van de herrie.