Toen ik vanochtend op mijn fiets wilde springen flikkerde ik er bijna aan de andere kant weer af toen ik me realiseerde dat ik over een maand, precies een maand, weer een half uur op de fiets zou moeten naar het Zernike. Een retourtje Kemicentrum kost nu minder tijd dan een enkeltje naar het Zernike.
Kortom, het aftellen is begonnen. Ik weet niet of ik er blij om (zou moeten) zijn. Aan de ene kant is het hier leuk, maar Groningen is leuker. Daar kan ik eindelijk weer in mijn eigen goede bed slapen, maar moet ik wel weer verder fietsen wat toch vaak weer minder lekker opstaan is. Ach, het leven komt wel zoals het gaat.
Vandaag druk verder gegaan met alle resultaten op een rijtje zetten. Eigenlijk hebben we een bijzonder grote hoeveelheid data, waarvan we niet altijd weten wat het betekend. Het wordt nog een complex verslag. Maar wel interessant.
Vandaag kreeg ik ook nog post uit Nederland, een kaartje van Bernard en zelfs een cadeautje van Joost! Bedankt! <- dat geld trouwens ook voor alle andere mensen van wie ik kaarten, sms’jes, mails en e-kaarten heb gekregen

aangepast: zondag 24 feb, 21:30 uur

Jawel, ik heb alweer aan mijn fotopagina geklust!

Het jammere is, er is niet 1 all-in-one handig fotoprogramma. Ik zoek eigenlijk drie dingen in een fotoprogramma: het ontwikkelen van foto’s (kleuren aanpassen, croppen etc), een handig overzicht hebben van al je foto’s en het handig kunnen exporteren van de foto’s naar internet. In de afgelopen tijd heb ik wat geswitcht van programma’s.

Een jaar geleden gebruikte ik de RAW-converter van Photoshop voor het ontwikkelen en JAlbum om het online te zetten. Bovendien gebruikte ik Picasa voor het overzicht. Drie programma’s voor drie functies is wat overdreven, temeer de RAW-converter er toch vooral op gefixeerd is een foto van het ene in het andere formaat om te zetten en niet echt voor het ontwikkelen. JAlbum is een goed programma, maar als je veel foto’s hebt dan wordt het onoverzichtelijk. En toen het een half jaar geleden mis ging was het zo’n puinhoop dat ik op Picasa ben overgestapt.

Het handige van Picasa is dat het alle bestandsformaten kan lezen en dat je het handig kan exporteren. Bovendien past ie de kleurbalans en zo zelfstandig aan en doet ie dat redelijk aardig. Maar als je echt wat meer wil, dan werkt dat toch net niet. Dus gebruikte ik nog regelmatig de RAW-converter. Tot ik op een keer merkte dat Picasa ook de foto’s die ik met veel moeite had aangepast zelf nog een keer aanpastte.

Ik had er wel eens vaker van gehoord, maar de tijd leek aangebroken om Lightroom te gebruiken. Lightroom is ook een programma van Adobe (net als Photoshop) dat zowel een goede library heeft als de foto’s kan aanpassen op een RAW-converter-plus manier. Bovendien kon je foto’s exporteren naar het web. Helaas heb je voor Lightroom een tamelijk goede computer nodig en kan ie alleen losstaande albums publiceren. Dus dan heb je een album voor kerst en een voor oudjaar en dan moet je zelf maar een overkoepelende pagina fiksen. Op zich geen probleem, maar iets automatisch zou toch beter zijn.

Het probleem van de goede computer heb ik gefixt met mijn nieuwe Apple. Ik heb nog even Aperture geprobeerd (de Lightroom-variant van Apple), maar ik was eigenlijk al te gewend aan Lightroom. Later besloot ik Lightroom te kopen – ik gebruik het bijna dagelijks. Dat is trouwens geen aanrader. De Adobe-website is een dikke puinhoop, het bleek onmogelijk om met een Nederlandse creditcard te betalen en het in Zweden te bezorgen en toen ik daarbij hulp wilde kwam ik uit op de help-pagina van oost-Europa. Uiteindelijk heeft Dowine het voor mij gefixt.

Maar goed, ik zat nog steeds met problemen met de website. En na klachten van mama dat ze de slide-show functie toch wel mistte heb ik besloten om toch maar over te stappen naar JAlbum – daar zit ook een slide-show functie in, alhoewel die minder cool is dan die van Picasa.

In ieder geval, als je nu op de “Photos (new)” link klikt dan kom je uit bij de foto’s van de laatste tijd.

Naast de onnoemlijke hoeveelheid bedrijven waarvan je geen idee hebt wat ze in hemelsnaam uitvreten is er nog een fenomeen dat me altijd bezig houdt. Je hebt wel eens dat je een woord hoort waarvan je geen idee hebt wat het betekent, je zoekt het op en gaat verder met de orde van de dag. Maar gegarandeerd dat je dat woord binnen een week nog een keer tegenkomt. Dat had ik bijvoorbeeld met het woord serendipiteit, de wetenschappelijke variant van het naar water zoeken en olie vinden. Ik las een keer dat de KNCV zo’n prijs had en warempel, een week later zag ik het woord opnieuw opduiken.  Je vraagt je dan altijd af of je het woord altijd al aanwezig was maar je er geen aandacht aan besteedde of dat het echt toeval is.

Zo ook met de heraldiek. Een dag nadat ik me verbaas over het overlegclubje van edelen die onder de naam “Hoge Raad van Adel” commentaar leveren op rijkslogo’s blijkt dat er in Zweden precies zo’n zelfde club is. Sterker nog, ze zijn in het nieuws. Wat is het geval?
Er komt een nieuwe “Nordic Battle Group”, een gezamenlijke legergroep van Scandinavië (lees: 2000 van de 2400 soldaten komt uit Zweden) die snel over de hele wereld uitgestuurd kan worden om vredesoperaties uit te voeren. Een soort vredesvikingen dus. Daar was een logo/embleem voor ontworpen: een schild met een leeuw met een zwaard in de ene en een graanspriet in de andere hand. En, belangrijk, met een piemeltje. Op de Fokke en Sukke-schaal valt het allemaal reuze mee, maar in feministisch Zweden/Scandinavië toch een hele schok.
De precieze gang van zaken is niet helemaal duidelijk, maar op de emblemen die nu op de uniformen genaaid zitten staat geen piemeltje meer. Volgens de eerste berichten zou de leeuw zijn gecastreerd na klachten van vrouwelijke soldaten, maar het lijkt er nu toch op dat het bevel rechtstreeks van de oppercommandant kwam. Vrouwen lijden namelijk erg zwaar onder oorlogen en als je dan bevrijdt wordt door Scandinaviërs met een piemeltje op hun schouders, dan zou dat verkeerd kunnen vallen.
In ieder geval, de lokale raad voor de heraldiek – degene die het logo ontworpen hebben – was niet happy. Allereerst hebben ze het logo aangepast zonder eerst de raad te consulteren. Dat alleen al is natuurlijk een klap in het gezicht van de raad. Maar volgens de woordvoerder is er meer aan de hand. Vroeger werden namelijk “coats of arms” met leeuwen zonder genitaliën gegeven aan mensen die de Zweedse koning hadden verraden.
Daarnaast zou de raad ook geen bezwaar hebben om het piemeltje wat kleiner te maken. Bij een eerdere opdracht voor de douane kwam het logo ook terug met de vraag of ie niet wat kleiner kon. Dat is toen gewoon gebeurd. Als je het over lulhannessen hebt :)
Voor het volledige verhaal + plaatjes: http://www.thelocal.se/10064/20080221/

Terwijl ik mijn ochtend-rondje langs het nieuws op internet doe vallen me twee dingen op.
Allereerst staan op nu.nl de volgende twee titels: ‘Nationale Recherche jaagt op onderwereldtop’ en Leerplichtambtenaren scherp op skiverzuim. Om met de laatste te beginnen: eigenlijk is het geen nieuws, of nog anders gezegd: het was vorig jaar ook al nieuws. Maar dat het eerste nieuws is, is toch tamelijk schrikbarend. Tot nu toe heeft de nationale recherche duimen zitten draaien en uit de neus zitten peuteren, maar nu komen ze opeens in actie… of zo? Of moet ik het anders zien? Dat een topcrimineel gaat skiën, zijn zoontje meeneemt en opeens staat de hele Nederlandse wetshandhaving op de stoep?

Het tweede wat me opviel was op nrc.nl: Hoge Raad van Adel wil aanpassing rijkslogo. Het nieuwe rijkslogo is eigenlijk een beetje een gênant verhaal.
Een paar jaar geleden wilde het ministerie van algemene zaken – Balkenende dus – een nieuw logo. Ze kwamen uit bij ontwerpbureau X die een nieuw gestileerd rijkswapen als logo bedacht (zie http://www.minaz.nl/, linksboven, redelijk klein). Elk ministerie had een eigen logo, met de nadruk op had want daar wilde Balk&co vanaf. Dus werd er een nieuwe prijsvraag uitgeschreven. En bureau X kwam met een gestileerd rijkswapen – tot op de pixel hetzelfde als dat ze eerder al hadden geleverd aan Balkenende’s eigen ministerie.
Dat bureau X deze opdracht toegewezen kreeg werd ze door andere ontwerpbureaus niet in dank afgenomen. Het idee van een prijsvraag is natuurlijk dat een hoop mensen moeite doen en dat er uiteindelijk 1 met de prijs naar huis gaat en de rest met lege handen blijft staan. Maar ja, als iemand geen moeite doet wat nieuws te bedenken en een al eerder uitgekozen logo het weer wint… dat is niet zo best.
De Tweede Kamer was ook niet zo happy met de hele gang van zaken, want het leek er toch verdacht veel op dat bureau  X 60.000 euro had geïncasseerd voor niets nieuws. Balkenende wist toen te melden dat het wel een nieuw logo was, want het was eerder het onofficiële logo voor een ministerie en niet het officiële logo voor alle ministeries. Volgens die redenatie hadden ze ook de punt-komma kunnen nemen.
Naast de kritiek op de gang van zaken waren de concurrenten ook niet niet blij met hoe het logo eruit zag. Een gestileerd wapen is wel mooi, maar het zegt niets over Nederland. Geen water, polders en andere zaken die Nederland vorm geven. Leeuwen kom je hier niet tegen zeg maar.
In ieder geval. Het kabinet had gepraat over het nieuwe logo en wilde advies van de Hoge Raad van Adel. Wat mij altijd opvalt als ik in de trein zit is de hoeveelheid bedrijven de er zijn. Als ik van Groningen naar Leiden ga dan kom ik bijvoorbeeld langs een aardappelschijfjesfabriek en een Ikea. Dat zijn duidelijke bedrijven, je kan je min of meer voorstellen wat er achter de hoge muren gebeurd. Maar ik kom ook langs Technivet… wat ze doen? Geen idee. Waarvoor ze het doen? Geen idee. En zo staan er zoveel meer gebouwen – denk alleen al aan Amsterdam-zuid – langs het spoor waarvan je denkt… waarom? Wie komt er ‘s avonds trots thuis dat ie vandaag … heeft gedaan zodat … weer kan produceren en … uiteindelijk … voor de consument kan maken.
Maar net zoals je hele Gouden Gidsen vol met obscure bedrijven hebt heb je ook obscure overleg orgaantjes. Een kort rondje zoeken op internet (een bezoekje aan wikipedia) levert de volgende twee websites op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Hoge_Raad_van_Adel , waar een bondige omschrijving staat van de taken van de Raad (namelijk, adelszaken en overheidsheraldiek), en http://www.hogeraadvanadel.nl/ , waar hetzelfde staat, maar dan geïllustreerd met wapens en vlaggen en zo.
In het kort komt het er dus op neer dat ze adviseren over vlaggen en wapens en omdat het logo zoveel op het wapen leek heeft het kabinet ze om advies gevraagd. De kritiek in dit geval was het afwezig zijn van een verwijzing naar het koningshuis. Naar aanleiding van het advies gaan de ontwerpers toch nog klussen aan het logo. Dus als ik het goed begrijp krijgen we nu logo’s voor de ministeries waarin elke verwijzing naar Nederland ontbreekt, behalve naar het meest achterhaalde en ondemocratische instituut, het koningshuis. Fijn land, dat Nederland.

Nu alle data uitgewerkt is, is het tijd om naar de resultaten te kijken. Zeker weten leuker dan het saaie werk dat ik in januari heb gedaan. Maandag moest ik nog wel de data controleren. Zelfs als alle programma’s goed werken dan glippen er toch altijd wel wat gegevens door die niet kloppen. Het is een saai precisiewerkje, wat het heel gevoelig voor fouten maakt. Alle hersens op een rijtje dus! Gelukkig was het werkje in 1 dag klaar.

Gisteren kwam dan de grote dag: alle grafieken werden naast elkaar gelegd om ze te vergelijken. De afgelopen maanden ben ik met drie data-sets in de weer geweest. Allereerst mijn eigen aggregaten. Dat was een simpele klus: er was een bijzonder goede signal to noise ratio (dus weinig achtergrondruis) en de data was overduidelijk. Er is een temperatuursafhankelijkheid die je bij wijze van spreken vanaf de maan nog kan ontdekken.
De tweede en derde sets waren door Hongzhen gemeten en dat waren echte single molecules. Oftewel: een slechte signal-noise ratio. Het uitwerken kost een stuk meer moeite en de gegevens zijn een stuk minder mooi. Voor de ene set waren metingen gedaan bij 50 en 300 Kelvin, voor de andere set bij 7, 50, 100 en 200 Kelvin. Alle metingen werden zowel in tolueen als in chloroform gedaan (twee oplosmiddelen, waarbij tolueen een nog slechtere ratio heeft dan chloroform). Met beide datasets was er een probleem.
Om een beetje statistisch iets te kunnen zeggen over de data heb je toch minimaal 100 moleculen nodig. Die voorwaarde gaf meteen een probleem bij de tweede set, waarbij het aantal moleculen tussen de 50 en 100 lag. De eerste set was zo mogelijk nog vreemder. Voor chloroform hadden we 270 moleculen, ruim genoeg dus, maar voor tolueen maar 90.
We hebben anderhalf uur naar de data gekeken en eigenlijk bleek het onmogelijk om een trend te ontdekken. Bij de verschillende temperaturen zat je met het probleem dat je te weinig data hebt om een goede vergelijking te maken. Waar je zou kunnen zeggen dat er van 7 t/m 200 Kelvin een trend was, leek de 300 K data toch in een andere richting te wijzen. En dan geeft een plot met voldoende moleculen toch de doorslag
Als je een vergelijking wilde maken tussen de oplosmiddelen viel het op dat bij tolueen een hoop punten misten in een hoek van de plot. Is dat een trend? Of gezichtsbedrog door het verschillende aantal punten? Of heeft het een andere oorzaak?

Een beetje vervelend dat we het eigenlijk niet wisten gingen we weer terug naar onze werkplek. Daar sprak ik met Daniel over het verschillende aantal punten tussen de plots. Waarom had Hongzhen nou zo’n verschillend aantal punten gemeten? Toen bedacht ik me dat het aantal metingen gelijk was, maar dat het aantal moleculen per meting veel lager was. Zou hij een lagere concentratie hebben gebruikt waardoor je minder moleculen per oppervlakte hebt? Een beetje verschil kan wel, maar 3x?
Toen bedacht ik me het andere verschil: de signal-to-noise ratio. Wat als…  de software meer moeite heeft met de samples van tolueen? Omdat de moleculen verdwijnen in de achtergrond? Dat zou meteen kunnen verklaren waarom er zoveel moleculen in die hoek van die plot misten… Geen trend dus, maar gewoon een ordinaire meet (verwerk) fout!
Om 17 uur kwamen we weer bij elkaar. Ik legde mijn gedachtes over het verschil in punten uit. Oleg, die de programma’s geschreven heeft, had moeite de verklaring te accepteren. Zijn programma’s zouden dit probleem juist moeten omzeilen. We lijken er weer niet uit te komen…
Opeens zegt Hongzhen “misschien heb ik voor tolueen wel de 1.6x zoom gebruikt”. Deze zoom kan gebruikt worden bij samples met een slechte signal-to-noise-ratios. Het zou de perfecte verklaring zijn: 1.6x zoom levert een 2.6x kleiner beeld op, wat bijna de 3x verschil verklaard. De rest zou dan aan de concentratie kunnen liggen. Terwijl hij in zijn logboek kijkt zie ik een maand aan hard werken teniet gedaan worden…
Als Hongzhen terug komt zegt hij niet alleen dat hij inderdaad 1.6x zoom gebruikt heeft, maar ook dat de metingen niet gedaan zijn bij 50 en 300 Kelvin, maar bij 50 en 7 Kelvin!!!
Oleg flapte terecht uit dat als je het effect van 1 verandering wil meten, je niet twee dingen moet veranderen. We hebben het hier trouwens niet over een eerstejaars maar over een postdoc die deze basale fout maakt. Oelewapper!
Met in mijn achterhoofd dat ik me met het vermoorden van mensen niet populair zou maken loop ik terug naar mijn kantoortje. Ik leg de plots nog een keer op een rijtje. Opeens is er wel een trend. Alleen missen nu de metingen bij een hogere temperatuur. Uit een oude archiefdoos worden nog wat oude single molecule metingen met chloroform en tolueen bij kamertemperatuur gehaald. De trend lijkt er daadwerkelijk te zijn.
Eind goed, al goed.