De fotopagina www.robbertboem.nl/photos is weer bijgewerkt!

Het heeft even geduurd, maar nu eindelijk de fotosoftware het weer doet ben ik meteen aan de slag gegaan. Afgezien van wat oudere foto’s staan ook de foto’s van het bezoek van Jan Willem en Dowine online!

Afgelopen maandag kwamen Jan Willem en Dowine aan voor een bezoekje. Hun reis hier naar toe was goed verlopen. Na zo’n lange zit zijn we eerst naar de supermarkt gelopen. Op dinsdag heb ik ze het lab en Lund laten zien. Het is wel leuk om – eindelijk eens een keer in het Nederlands – het lab te showen. Daarna hebben we geluncht op de uni en zijn we naar de stad gelopen. Afgezien van wat boodschappen zijn we ook de Domkyrkan en de All helgona kyrkan in gegaan. De domkerk is een stuk bekender, maar eigenlijk wat saai, zeker vergeleken met de allerheiligenkerk. Het was een leuke dag, maar wel zwaar bewolkt.
‘S avonds zijn we nog naar de Ierse pub gegaan, waar een leeftijdsgrens van 23 jaar gold, maar waar Dowine en Jan Willem toch binnen kwamen, ondanks dat ze 22 zijn.
Op woensdag hebben we de auto gepakt en hebben we Karlskrona gezien. Het was wel een stukje rijden, maar de hele binnenstad staat op de VN-wereld-erfgoed-lijst en dat leek ons wel de moeite waard. Nadat we aangekomen waren zijn we eerst wat gaan eten. Tijdens het eten viel het op dat er opeens schaduwen waren. En waar een schaduw is, is zon. Daarna zijn we naar het nationale zee-museum gegaan. Het was een leuke tentoonstelling, misschien later meer. De rest van de dag hebben we genoten van de zon. Op de terugweg hebben we minutenlang van een mooie ondergaande zon kunnen genieten – met een lucht die blauw, rood en paars was met een grote gele bol aan de horizon. Als het goed is volgen de foto’s nog.
Op donderdag besloten we wat dichterbij huis te blijven. We zijn eerst naar het strand gegaan. Daarna wilden we naar een natuurpark bij Dalby. Dat is een plaatsje waar ik al eens eerder over geschreven heb toen we daar met de vakgroep heen gingen. Maar we hadden niet zo’n beste kaart en besloten daarom de TomTom te gebruiken. Met als gevolg dat we 30 kilometer verderop in Skurup terecht kwamen. Uiteindelijk hebben we Dalby toch gevonden. Na wat gegeten te hebben, hebben we door de bossen gewandeld. Niet heel lang, want de strak blauwe lucht ging gepaard met een fikse kou.
Op vrijdag zijn we naar Kopenhagen toe gegaan. Daar kom ik later vast nog wel eens op terug. De samenvatting is min of meer hetzelfde als van donderdag: het was helder en koud. Ik moet zeggen dat Kopenhagen een erg mooie stad is.
Zaterdag ging JW eerst nog even de stad in om kaarten te kopen en zo rond 13 uur zijn ze weer vertrokken naar Groningen.

Misschien kom ik later nog wel eens op wat details terug, maar het is een van de leukste weken die ik hier gehad heb. Allereerst omdat twee goede vrienden langskomen en we een hoop lol hebben gehad. Maar ook zeker omdat, doordat we een auto hadden, we flexibel waren en eindelijk echt wat van Zweden konden zien.
De meest to-the-pointe opmerking is waarschijnlijk dat in Zweden eigenlijk elke vorm van achtergrondgeluid ontbreekt. Dat was ook een duidelijk contrast met Kopenhagen, waar natuurlijk wel zo’n miljoen mensen meer wonen dan in Lund.

De komende vijf weken ga ik heel hard besteden aan het schrijven van mijn verslag. Maar niet voordat ik morgen nog mijn 25e verjaardag vier en over twee weken ga solliciteren in Zurich. Spannend!

Van het weekend voelde ik me niet zo best en al surfend op het web heb ik wat spelletjes voor de mac gedownload. Ik wilde ze jullie niet onthouden.
De eerste is eigenlijk geen spelletje, maar een simulatie. Je ziet een bak met balletjes die een vloeistof voorstellen. Door je laptop nu scheef te houden – er zit kennelijk een bewegingssensor in de computer – gaat het water bewegen. Om het nog mooier te maken kan je ook de zwaartekracht veranderen en de rigiditeit (de elasticiteit van de botsing (stuiterbal/biljartbal). Hier besteed je wellicht geen uren aan, maar het is wel leuk om te zien.
Het tweede is International Blackjack. Dat is een blackjack-spel waarbij je als land speelt. Nederland gokt dan met haringen, Duitsland met bier, Frankrijk met croissants, Amerika met hamburgers enz. Voorlopig blijkt het maar goed dat ik alleen blackjack achter de computer, want ik bak er niet zoveel van. Maar het ziet er wel gaaf uit.
Dan is er nog de Bridge Construction Set, waarbij de bedoeling is om bruggen te bouwen. Daarbij heb je een beperkt aantal bouwmaterialen en een beperkt budget. Als je iets in elkaar gezet hebt moet je het natuurlijk testen. Als je pech hebt dan stort de brug onder zijn eigen gewicht al in elkaar, als je geluk hebt dan blijft ie staan terwijl er een trein over rijdt. Maar het mooiste geval is natuurlijk als de brug instort als de trein eroverheen rijdt :)
Tot slot nog “Point of View”, waarbij je drie zijaanzichten krijgt van een bouwwerk dat uit kubussen bestaat, aan jou de taak dat na te maken met zo min mogelijk kubussen. Het vereiste ruimtelijk inzicht en verstand en die uitdaging had ik na afgelopen saaie maand wel even nodig. Ik had het spel in een avond uitgespeeld. Nu moet ik wel toegeven dat als je na 5 levels het spel eenmaal doorhebt het een stuk makkelijker wordt.

Vandaag heb ik weer op het lab spelletjes zitten spelen, maar nu heette het onderzoek. Ik wilde iets simuleren – het gaat te ver dat uit te leggen – en dat is gelukt. Terwijl we de resultaten aan het bespreken waren bleek dat we nog meer info wilde hebben en na vijf minuten was dat ook gefixt. Heerlijk om weer echt eens wat om handen te hebben.

Deze nieuwe maand dreigt een spannende te worden! Dat in tegenstelling tot januari.Januari begon goed met een etentje met Douwe Wiersma en zijn vrouw Jari en natuurlijk zijn symposium. De dag erna moest ik inpakken en opruimen om uiteindelijk weer terug te vliegen naar Zweden. Ik was benieuwd hoe mijn terugkeer zou zijn. Toen ik in september aankwam was alles nieuw en spannend. Hoe zou het zijn als ik weer “thuis” zou komen? Blij weer terug te zijn of was ik liever in Groningen gebleven?
Eerlijk gezegd: het waren de drie saaiste weken van mijn leven. Ik moest de experimenten uitwerken en dat is nou eenmaal saai, maar het weer speelde ook niet mee: afgezien van afgelopen zondag is het hier alleen maar grijs geweest. Bovendien had ik het idee dat de vakgroep voor de vakantie meer leefde. Er hing een soort drukte die nu helemaal verdwenen is. Het is nu net alsof de helft van de mensen mist, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat ik niet meer continu op en neer loop met samples maar alleen achter mijn computer zit.
Wat het meeste tegenzat is nog wel de stad. De eerste week dat ik hier was waren de colleges nog niet begonnen en was de stad uitgestorven. Lund heeft 100.000 inwoners, maar daar horen ook wat dorpen in de omgeving bij. Van die 100.000 mensen zijn er 30.000 studenten. Als de studenten in de stad zijn is het al rustig, als de studenten weg zijn is er helemaal niets te beleven. En ook hier geldt dat het grijze weer niet mee werkt.

Voor de duidelijkheid:ik wil trouwens niet dat mensen denken dat ik uitgekeken ben op Zweden. Het blijft een mooi land met uitzonderlijk vriendelijke mensen en een goede sfeer. Iedereen heeft wel van die saaie weken op zijn werk. En wat het weer betreft: als Parijs of New York onder zo’n grijze sluier bedekt zou zijn, dan zouden die steden ook saai zijn.

Maar februari dreigt dus anders te worden. Om te beginnen is het weer niet meer saai. Vrijdag hadden we een restje storm die uit Nederland aan kwam waaien, vandaag is het mooi weer. De lucht is strak blauw en het is net iets kouder, wat ik eigenlijk wel prettiger vind.
En ook de resultaten van de experimenten zijn binnen dus we kunnen conclusies gaan trekken. Want laat ik eerlijk zijn: we hebben resultaten (da’s al mooi) en die zijn niet verkeerd (da’s beter).
Volgende week komen Jan Willem en Dowine ook langs. Ik ben eens begonnen te informeren of hier in de buurt wat te doen is, we gaan in ieder geval 1 dag Lund&lab bekijken en waarschijnlijk gaan we ook naar Kopenhagen. Dat is namelijk de dichtstbijzijnde wereldstad en volgens geruchten nog een mooie ook!
Op de 17e wordt ik ook nog een kwart eeuw, toch wel een beetje een mijlpaal denk ik.
Als klap op de vuurpijl ga ik aan het einde van de maand even twee dagen naar Zwitserland. Zoals de meeste mensen die dit lezen waarschijnlijk wel weten heb ik daar gesolliciteerd en ik ga daar naartoe voor een gesprek. Het duurt nog bijna een maand, maar het is wel super spannend. Ik zou het trouwens wel een grap vinden dat ik als Europa- en euro-aanhanger eerst naar een land ga dat de euro niet heeft ingevoerd en daarna misschien naar een land dat buiten de EU staat.

Voorlopig denk ik dat ik deze spannende maand ga beginnen met het opruimen van mijn kamer.

Vanochtend werd ik om 10 uur wakker, keek op de wekker en draaide me weer om. De keer erna dat ik op de wekker keek was het 12 uur. Twee uur later? Ik keek nog eens goed. Tijd voor ontbijt… of toch nog maar een keer omdraaien?
Om 2 uur werd ik weer wakker. Verbaasd dat ik in slaap was gevallen en vooral door de lichtschijnsel door de gordijnen. Toen ik om half drie eindelijk op wist te staan werd mijn vermoeden bevestigd. Zon! Ik sprong snel onder de douche, maakte wat boterhammen als ontbijt klaar, pakte mijn camera en sprong op de fiets.
Het was een lichte teleurstelling. De zon mag dan tegenwoordig wel om 5 uur ondergaan, maar het is hier nogal een proces van de lange adem. Om drie uur was je schaduw al langer dan jezelf. En om vier uur was het grootste gedeelte van de grond al donker door de huizen die er in de buurt staan. Ondanks dat is het nog gewoon licht. Om vijf uur is het pas echt aan het schemeren en pas om half zes ga je er aan denken om je fietslicht eens aan te zetten.
Het komt er eigenlijk op neer dat ik te laat was om echt iets op de foto te zetten, maar ik heb me wel vermaakt in de anderhalf uur buiten zijn. Wat me opviel was de hoeveelheid mensen die tegenwoordig met een spiegelreflex rond loopt. Ik ben er zeker vijf tegengekomen, vaak in het gezelschap van vrouw en/of kinderen. Het is toch wel leuk hoe de digitale camera meer mensen ertoe aanzet om meer foto’s te maken. Je hoeft geen rekening meer te houden met filmrolletjes en dat soort onzin.
Ik heb van de week wel even zitten kwijlen bij de nieuwe Pentax-camera die uitgekomen is. Gestabiliseerd, sensor-schoonmaak-systeem, weathersealed, ruim 14 megapixel… Nog iets cools is dat je er zo’n batterygrip onder kan doen waardoor die nog groter wordt. Als je er ook nog een flitser bij hebt wordt het een aardig alternatief voor gewichtheffen. Laat ik het voorlopig maar even doen met mijn huidige camera. Die doet het nog prima!