Zoals iedereen inmiddels al aan heeft mogen horen heb ik een paar weken geleden een fiets gekocht. Ik had nooit de moeite genomen omdat ik natuurlijk tamelijk hoog woon (als in: 100 meter boven Zürich stad, ik woon op de eerste verdieping en ik fiets normaal sowieso niet de trap op). In ieder geval, ik was bang dat ik toch nooit de fiets zou nemen. Die vrees is wel en niet gegrond. Ik pak de fiets niet om boodschappen of andere alledaagse dingen te doen, maar wel om een beetje aan mijn conditie te werken. Ik heb nu een aardig rondje om de Zürichberg, bijna 13 km, 250 meter hoogteverschil, ongeveer drie kwartier fietsen. Prima!
Van het weekend kwamen we terug uit Faido (ten zuiden van de Gotthardtunnel) en ik kwam tot de volgende conclusies: 1. in het lab is niet veel te doen; 2. het is mooi weer en 3. het landschap ziet er niet verkeerd uit. Ik bedacht me dat ik best op de fiets zou kunnen springen en een beetje rond zou kunnen touren. En waar beter te beginnen dan met het meer het dichtst in de buurt? En zo zat ik vanochtend op de fiets.
De grootste challenge was nog Zürich zelf. Ik heb tot nu toe geprobeerd de stad zelf een beetje te mijden. Er is veel verkeer en niet zoveel duidelijke fietspaden. Maar de bebouwing werd steeds lichteren de helling een beetje steiler. Voor ik het wist zat ik alweer in Hirzel, een lullig dorpje bovenop een heuvel. Het hoogste punt van de tocht. Ik had gepland er rond lunchtijd te zijn, ik was er om 12:05. Zwitserse precisie zeg maar. Uiteraard is het ook zo’n dorpje waar de winkels om 12:00 uur dicht gaan omdat de kinderen dan van school komen. Met andere woorden, ik fietste tussen de schoolkinderen van dichte winkelde naar dichte winkel.
Ik had er al een beetje rekening mee gehouden en wat proviand meegenomen. Op een uitzichtplek heb ik wat gegeten en, belangrijker, een beetje bijgekomen van de zadelpijn.
Sindsdien ging de weg vooral omlaag. Je kan met 60+ km/u omlaag, maar eigenlijk ben ik daar te schijterig voor (zeker op een plek die ik niet ken). In Pfäffikon nog een Spinatwähe gekocht, een soort quiche. Daarna maar doorgefietst naar het hotel.
Het hotel staat in Hurden, midden op de Seedam… Het is vast heel uniek in Zwitserland maar op een Nederlander maakt het niet veel indruk.
Ik type dit nu in Rapperswil, het is een leuk oud stadje met een kasteel/vesting en zo. Ik zou natuurlijk al die trappen op kunnen klimmen, maar na 47 km fietsen ben ik meer toe aan een biertje aan de haven (wat minder romantisch is dan het klinkt want het ligt ook naast een drukke weg en een druk station). Maar het bier smaakt goed!

Op het moment ben ik bezig deze blog te updaten… Een nieuw likje verf zeg maar. Dit is een default-WordPress theme en eigenlijk vind ik ’em wel aardig (alhoewel de foto’s in de header niet van mij zijn).

Update-je: Ik heb al een hele tijd niets meer met de website gedaan en ik moet zeggen dat WordPress wel een stuk vooruit is gegaan. Het is echt een web-app geworden. Ik vraag me alleen wel af hoe snel het is…

Update 2: De foto’s zijn nu wel van mij. Toch handig als je achternaam “bloem” is :) Het past ook goed bij de rest van het kleurenschema van de site, maar dat is toeval.

Het is een beetje vreemd om de huidige verkiezingscampagne in Nederland te volgen. Als “expat” mag je aan de verkiezingen voor de Tweede Kamer en Europa meedoen, maar natuurlijk niet aan gemeentelijke en provinciale verkiezingen. Voor de gemeentelijke verkiezingen vorig jaar maakte dat niet zoveel uit. Ik volgde wat D66’ers in Groningen (blogs, Twitter) maar dat was vooral omdat ik die mensen ken. Voor de provinciale verkiezingen geldt hetzelfde, ik ben wel geïnteresseerd maar niet betrokken. Toch hebben deze verkiezingen wel een landelijke uitwerking: de Eerste Kamer wordt gekozen door de Provinciale Statenleden.

Op Twitter zie je berichten waarin staat dat mensen positief op het flyeren reageren en waarin politici elkaar van verkiezingsretoriek beschuldigen. Uitzondering is Thom de Graaf, die gisteren twitterde: “@Thdegraaf: Je valt in een tv-programma en ziet je politieke leider met een gele sticker op zijn voorhoofd. #nietjaloers”. Het komt allemaal wat provinciaals (no pun intended) over, zeker als even later in de time line ook de onrust in het Midden Oosten voorbij komt. Midden Oosten correspondent Harald Doornbos is in Egypte aan de grens met Libië en ziet de filmpjes gemaakt door terugkerende Egyptenaren en twittert: “@gpdMiddleEast: Demonstrerende jongen wordt voor z’n hoofd geschoten door Libische politie, bloed gutst eruit. Vermoedelijk in de oostelijke stad Al Bayda”. Over “niet jaloers” gesproken.

De toestand in het Midden Oosten houdt mij eigenlijk best wel bezig. De mensen zijn zo kwaad over hun situatie dat ze niet gaan flyeren of een sticker op het voorhoofd plakken, maar dat honderdduizenden drie weken kamperen op een plein midden in de stad, terwijl ze aanvallen afslaan van politieagenten en andere aanhangers van het regime. In Libië waren zelfs luchtaanvallen. In het Midden Oosten wordt gestreden voor vrijheid van burgers en tegen repressie door de overheid. Op Al Jazeera zien we mannen die wild met stokken om zich heen slaand met kamelen door een menigte galopperen. We lezen dat in Libië met anti-aircraft guns op de menigte wordt geschoten. We horen de gruwelverhalen van journalisten. En terwijl we dit zien, lezen en horen kunnen we niets doen… behalve onze eigen, als vanzelfsprekend aangenomen, grondrechten ietsje meer koesteren.

Maar in Nederland kijkt niemand er inmiddels meer van op dat de PVV met het idee komt om hele families in tuigdorpen op te sluiten, zelfs voordat de rechter gesproken heeft. Van het CDA hoeft de tussenkomst van de rechter ook niet meer per se om mensen een vrijheidsstraf op te leggen. En het kabinet komt met het plan om de rechtsbijstand te verlagen. Iemand kan dus een celstraf opgelegd krijgen en zijn familie afgevoerd zien worden naar een tuigdorp door een overwerkte Officier van Justitie die zijn targets moet halen en kan dan alleen als hij voldoende geld heeft naar de rechter om zijn gelijk te halen.

Op het Nederlandse journaal zie ik Rutte trots naast een bord met 130 km/u staan. Ik lees in de krant dat roken in kleine cafés weer toegestaan is. Ik hoor het gekakel in de verkiezingsdebatten. En terwijl ik dit zie, lees en hoor kan ik niets doen… als expat mag ik niet stemmen voor de provinciale staten. Vervelend, als je een als vanzelfsprekend aangenomen grondrecht even niet mag uitoefenen.

Dit is de laatste blog vanuit de VS. Ik moet weer op Newark overstappen, maar ik heb daar maar een uur dus de kans dat ik de tijd heb om iets typen is niet zo groot. 

De afgelopen twee weken waren erg leuk. Het begon in Minneapolis met het rijden op een chopper en daarna de conferentie waar het allemaal nou eigenlijk om te doen was. Het lijkt inmiddels alweer een maand geleden. Anderhalve week geleden vloog ik naar San Francisco om Jan Willem te bezoeken. Die is hier voor een half jaartje voor zijn studie en dat is natuurlijk een goede gelegenheid om eens langs te komen en de toerist uit te hangen. In je eentje doe je ook wel eens wat, maar als er iemand op bezoek is is dat een goede gelegenheid om eens wat meer te doen.

Vorig weekend zijn we naar Lassen Volcanic National Park gegaan. Dat is 6 uur rijden dus we hebben uitgebreid de tijd gehad om bij te kletsen en van de natuur te genieten. De dag erna hebben we wat gewandeld en zijn we naar de Redwoods gereden, een park met gelijknamige bomen. Het zijn de langste/grootste bomen op aarde. Op maandag zijn we weer terug naar San Francisco gereden langs de route 1, langs de Pacifische kust. De foto’s komen later. 

Op dinsdag heb ik Berkeley bekeken (JW woont daar, niet echt in San Francisco). De universiteit begon net weer wat betekend dat je allemaal uitgeslapen frisse nieuwe studenten zag. Ik was een beetje teleurgesteld want ik had toch meer hippie-types verwacht. Het beeld werd bijgesteld op vrijdag toen de straten er toch meer jaren-60 uitzagen. Op woensdag en donderdag ben ik naar San Francisco gegaan. Het is een leuke stad die prima bewandelbaar is. Op zaterdag ging JW ook mee naar de stad.  Ik zal er wat meer over schrijven als ik de foto’s heb.  

Zondag gingen we naar Angel Island en Alcatraz. Angel Island is het Ellis Island van de westkust, de plaats waar de immigranten aan land kwamen. Het is vooral ook een mooi eiland met veel natuur. Het eiland heeft (net als de hele regio) veel microklimaten waardoor elke heuvel en dal een net ander aanzicht heeft. Je blijft ook bezig om je jas open en dicht te doen. Daarna gingen we door naar Alcatraz. Het is nogal toeristisch, maar wel leuk. 

Inmiddels zit ik al een tijdje op het vliegveld te wachten. Ik vertrek om 8:50 en kom om 8:40 morgenochtend aan, na 15 uur onderweg.  

Welke dag is het vandaag? Ik heb geen idee en dat is het ultieme vakantie gevoel. Of zou het de jetlag zijn? Volgens mij ben ik over de jetlag heen, alhoewel het nog steeds een raar gevoel is dat ik dit op woensdag om 23:00 uur aan het typen ben en dat in Nederland mensen nu weer aan het werk gaan (Europa loopt 9 uur voor). Als ik morgenochtend wakker wordt dan zit jullie werkdag er alweer op. Voor mij ook trouwens, want het enige werk dat ik op het moment doe is uit bed kruipen. Vakantie!

Na de roadtrip van het weekend ben ik dinsdag Berkeley in geweest (JW moest weer werken, dus ik verken de stad nu alleen). Ik denk dat ik de fout gemaakt heb te vroeg te zijn gegaan, want laten we eerlijk zijn, elke zichzelf respecterende hippy is niet wakker om 11:00. Later in de middag kwam er al meer leven in de brouwerij. Ik ben trouwens niet de enige die met een kaartje rond loopt. Voor de eerstejaars is het jaar alweer begonnen en dat betekende veel standjes met allerlei clubs waar je lid van kunt worden. Waar je tijdens Nederlandse introweken struikelt over verenigingen die iets serieus, gezelligs of sportiefs aanbieden leek het wel of het vooral kerken waren die mensen proberen te trekken. Ze hebben hier trouwens ook een soort studentenverenigingen, ze hebben allemaal een naam met drie Griekse letters. Alpha-kappa-gamma of zo. Meestal bezitten ze een huis en ze proberen mensen te trekken met bandjes en zo. Ik heb me er niet helemaal in verdiept. 

Vandaag (woensdag) ben ik San Francisco in geweest. Een sfeerimpressie met foto’s volgt later (ik denk ik beter met het fototoestel ben dan met het toetsenbord). Wat me nog het meest opviel is het fenomeen van huizenblokken. Rechte wegen, veel kruisingen. Het is ook niet raar dat afstanden gemeten worden in “blocks”. “Waar is die winkel?” “Twee blocks verderop”. De blocks lopen van de ene kant van de stad naar de andere, een gemiddelde Nederlandse wijk heeft meer straten dan een Amerikaanse wereldstad. Nog opmerkelijker zijn de verschillen tussen de blocks. De wegen direct naast de haven waren heel druk met toeristen, de straat ernaast was rustiger (met voornamelijk mensen die de toeristen wilden mijden) en de straat erna was rustig. In Minneapolis zagen we dat op een paar blocks afstand van elkaar villa’s en krotten naast elkaar staan. 

Inmiddels heb ik blaren van het lopen. Morgen ga ik naar het SF Museum Of Modern Art ofwel SFMOMA. Zondag gaan we naar Alcatraz en vrijdag misschien naar een baseball game. We hebben nog voldoende te doen dus.