Zaterdagochtend zijn Jan Willem en ik in de auto gesprongen om naar Lassen Volcanic  National Park te gaan. Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed wat ik erover moet schrijven. De wegen zijn breed, lang en door mooie natuurgebieden. We hebben in Chico een lekkere hamburger gegeten. Daarna waren er meer brede, lange en mooie wegen. Toen gingen we een stukje wandelen door een mooi natuurgebied. Daarna reden en wandelden we nog een stukje… De lijst kan doorgaan maar mijn schrijfkunsten doen op geen enkel moment recht aan hoe het er hier uitziet, hoe je het hier ervaart. Met andere woorden, dit is een heel kort stukje want de inspiratie is er even niet. Ik zal het later deze week nog een keer proberen, of anders moete jullie op de foto’s wachten. 

Zo, weer een kleine update. Na de chopper avonturen van dinsdag waren woensdag en donderdag een stuk minder spectaculair. Woensdag begon met de eerste talk om 8:00 uur tot 17:00 uur en daarna van 19:00 tot 23:00 een lange poster sessie. Donderdag begon iets later en er was geen poster sessie, maar het was toch ook weer lang. Bovendien, na maandag in het vliegtuig en dinsdag op de motor waren dit nog twee dagen die ik vooral zittend doorbracht.

Ik zal jullie niet vervelen met de talks zelf. Sommige zijn goed, anderen zijn slecht, sommige interessant, anderen kunnen me maar matig boeien. De poster sessie was een nieuwe ervaring. In Lausanne twee maanden geleden was er ook een poster sessie, maar daar had ik zelf geen poster hangen, nu wel. Dat maakt het een beetje dubbel. Aan de ene kant moet je bij je poster staan om het aan anderen uit te leggen, aan de andere kant is het interessanter om zelf rond te lopen en andere posters te bekijken. Maar ja, dan kan je je eigen poster niet uitleggen. Het was wel jammer dat er maar één lange poster sessie was en niet twee kortere. Dat was in Lausanne het geval en daar bleven de posters ook hangen. Als je dan een discussie had tijdens de lunch dan kon je nog naar de poster teruglopen. Ondanks alles was het een leuke bijeenkomst. Ik heb mijn poster een aantal keer kunnen uitleggen, ik heb een aantal mensen naar hun poster kunnen vragen en er was bier en wat hapjes dus de sfeer was gezellig en informeel. 

Ik weet trouwens niet wat mensen in gedachte hebben bij een conferentie, maar dit is een vrij gespecialiseerde met zo’n 100 deelnemers. De talks vinden plaats in een collegezaal (met relaxte stoelen), de koffie staat in de hal en de organisatie is redelijk los. (voor de Groningers, het doet een beetje denken aan een CB-sympo, maar dan meerdaags en met een hoog niveau) 

Ik zit dit te typen tijdens de laatste talk van vandaag. Vanavond hebben we vrij dus ik denk dat we gezellig wat gaan eten en daarna nog een biertje gaan drinken. Morgen gaan we naar een soort hortus buiten de stad en morgenavond zit ik in het vliegtuig naar San Francisco. Ik ben benieuwd boe het daar is. 

(sorry dat ik geen foto’s heb, die komen wellicht bij JW of anders als ik weer in Zwitserland ben)        

Het is 11 uur hier, dus 6 uur in Nederland… Goedemorgen!

Vandaag zijn we met zijn drieën op stap gegaan. Fivos en Paul, twee collega’s, hadden twee choppers gehuurd en ik heb de dag achterop deze monsters doorgebracht. Het was de eerste keer dat ik op een motor zat en op de snelweg vond ik het niet zo’n succes (hoge snelheid, veel auto’s) maar de country roads waren leuk om op te rijden. Je mag op de Freeway (het meest vergelijkbaar met de snelweg) maar 60 of 70 mijl/uur (100-110 km/uur) maar op de meeste country roads mag je ook meestal 60 mijl per uur rijden. Als je dan in de buurt komt van een setje boerderijen dan mag je een stukje maar 40, maar daarna kan je weer 60.

Het land is erg impressive, om maar een Engels woord te gebruiken. Op twee manieren. Allereerst is het de ruimte. De meest suffe doodlopende weg is een vierbaansweg. In de steden heb je overal vierbaanswegen, met daarnaast nog parkeerplaatsen (en een smalle stoep). De wegen zijn ook lang. Gisteren in het vliegtuig vlogen we een kwartier langs een kaarsrechte weg. Ik vond de kilometer Helperzoom in Groningen fietsen al zo’n ellende. Ik snap helemaal dat choppers hier populairder zijn dan fietsen.

Het tweede is de vriendelijkheid van mensen. We waren de weg uit Minneapolis aan het zoeken en een meneer in een auto hoorde ons overleggen bij het stoplicht en hielp spontaan. Toen kwamen we in een dorpje Clearwater (een schattig dorpje) en we vroegen aan een mevrouw langs de weg of zij een plek wist waar we koffie konden drinken. Na tien minuten kletsen over waar we vandaan kwamen gingen we naar “the bikery” waar we koffie/thee dronken. Het was een Eddy Merckx café met aangesloten fietswinkel en reparateur. In ieder geval, even later kwam de mevrouw nog een keer langs met een kaart en een toeristische brochure en hebben we nog meer gepraat. Even later stonden we bij een pompstation en een Vietnam-veteraan (op zichzelf niet belangrijk, maar de man droeg een pet, een jas en een tattoo om de wereld eraan te herinneren) en die begon spontaan tegen ons te praten. Nu zal het geholpen hebben dat mensen wel respect hebben voor motoren en speciaal choppers. Het feit dat we uit Europa kwamen maakte ons nog exotischer. Voor Fivos, uit Griekenland, verliepen de gesprekken niet altijd zo best. De reactie op dat hij uit Griekenland kwam was meestal zoiets als “oh, dat land dat bijna bankroet ging?”.

Gecombineerd maakte het de tocht best wel veilig. Mensen laten je voorgaan, het verkeer is redelijk relaxt, en er is ruimte om uit te wijken. Dat laatste was niet nodig, maar het geeft wel een goed gevoel. (en ja, ik had een helm op, de bandjes zijn zichtbaar omdat ik daar niet verbrand ben)

Gisteravond kwam ik Dan in Minneapolis San, 19 uur lokale tijd, 2 uur Ned. tijd. Twee collega’s warren zaterdag al naar Minneapolis vertrokken en hadden maandag op een motor gereden (van die choppers). Ze had den een leuke tijd gehad, ze giechelden als een stel kleine meisjes.

We gingen een pizza eten. In Groningen, na een lange nacht, wilden we nog wel eens pizza of een kebab eten voor we naar huis gingen. Dit voelde vergelijkbaar, op een totaal verkeerd tijdstip gaan eten.

Inmiddels heb ik een goede nachtrust gehad en is het tijd om te gaan ontbijten.

(dit heb ik geschreven op het vliegveld, gistermiddag)

Om 4 uur vanochtend begon mijn tocht naar de VS. Ik had eigenlijk nog een uurtje langer willen slapen, maar ik werd vanzelf wakker – ook goed. Afhankelijk van hoe je het bekijkt begon mijn tocht goed of slecht.

Toen ik weg wilde gaan wilde ik een muziekje opzetten op mijn iPhone – maar er bleek geen muziek op te staan. Geen idee waarom, maar het was te laat om er wat aan te veranderen. Ik heb tegenwoordig een iPad en heb mijn laptop thuis gelaten, ik kan er dus de komende twee weken ook geen muziek op zetten. Toen mistte ik net de tram waardoor mijn riante planning opeens krap werd. De twee uur erna bracht ik in rijen door, security, check-in, douane, nog een keer security.

Je kan ook zeggen dat de reis goed verliep. Ik had al bedacht om mijn oude iPod mee te nemen, ik heb dus wel muziek. Mijn reis was krap, maar ik was wel op tijd. De rijen waren vervelend, maar als ik 5 minuten later was geweest dan had ik een half uur langer in de rij gestaan.

De vlucht verliep probleemloos. Ik heb het grootste deel van de 8 uur doorgebracht met lezen (op mijn iPad). Van het weekend was de street parade in Zürich en daar had ik wat oorbeschermers gescoord dus ik heb een heerlijke stille vlucht gehad.

Ik zit nu te wachten op Newark airport voor mijn aansluitende vlucht naar Minneapolis. In Newark (New Jersey, naast New York) heb ik het eerste uur een half uur met mijn paspoort rondgelopen (3x douane, 2x security) en in een trein gezeten naar een andere terminal. Er hing een bordje “please do not enter, airconditioning is broken”. Ja, we zaten in de trein en ja, de airco was kapot. In New York heerst al twee of drie maanden een hittegolf, de trein was niet om te harden. Wel een overgang van vliegveld Zürich. Ik ben ook zo suf geweest om meteen door de security te gaan in plaats van eerst even te pinnen. Ik had alle tijd gehad en dan had ik wat te eten/drinken kunnen halen.

Afgezien van een stukje typen probeer ik de Amerikaanse sfeer te proeven. Nu is een vliegveld een vliegveld en dus niet echt representatief. Er liep een meneer voorbij met mijn postuur die in zijn telefoon riep “now I only need to lose weight!”. De meneer van de balie naast ons roept de vluchtnummers alsof het lottogetallen zijn (of darts of zo). Het is hier tamelijk druk, met een redelijke doorloopsnelheid. Hoe goed mijn Engels ook is, ik heb een lichtelijke moeite mensen te verstaan. In Newark praten ze snel en met een fiks accent.

Oké, mijn vliegtuig vertrekt!