Het is bijna een maand stil geweest op de weblog, voornamelijk omdat er niet veel te melden was. Hooguit dat er alweer sneeuw is gevallen. Vorige week werd het wat spannender. Bijna alle elementen van de setup waren klaar. Hierbij ging het vooral over het detectie-gedeelte. Na alle spiegeltjes en andere dingen moet er natuurlijk wat gemeten worden. Uiteraard is dat ingewikkelder dat het ophangen van een camera of zo.
Na bijna twee maanden werken aan de nieuwe opstelling komt het einde in zicht: de actielijst met dingen die ik moet doen is korter dan een A4’tje. Vorige week schreef ik al dat ik was begonnen met het computer-gestuurd de opstelling te besturen (nog een aanwijzing dat het einde van het bouwen in zicht komt). Daar ben ik bijna de hele afgelopen week mee bezig geweest.
Vandaag waren Gerke en Hans even langsgekomen. Gerke moest wat metingen doen net aan de andere kant van de grens, wat ze gecombineerd hebben met een bezoekje aan een oud-bestuursgenoot van Hans en een oud-bestuursgenoot van Gerke (ik). Ze hadden gezegd dat ze om 11 uur zouden komen, maar toen ik zag dat het vannacht weer eens flink gesneeuwd heeft dacht ik dat ze wel een beetje vertraging zouden hebben. Niets bleek minder waar want om half 11 stonden ze bij mij voor de deur.
Continue reading
Nou, het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb op mijn weblog. Er gebeuren namelijk niet veel schrijvenswaardige dingen. Zaterdag hadden we de housewarming van Marco, een collega. Het was erg gezellig en zondag heb ik vooral uitgeslapen. Maandag had mijn buurman een feestje. Ik was niet uitgenodigd, maar kon redelijk „meegenieten”. Uiteindelijk kwam de huisbaas om half drie het feestje beeindigen, inclusief het dreigement dat hij het huis uit wordt gezet. Ik zag hem vandaag nog rondlopen dus ik ga morgen eens navragen hoe dat nou weer kan.
Voor ons „science and fun” uitje vertrokken we donderdag naar Grindelwald. We gingen er met de bus heen en dat gaf een beetje een schoolreisjes-gevoel. We (de vijf leden van mijn groep) zaten achterin en volgens mij hebben we de hele twee-en-een-halve uur grappen lopen maken en geslapen. Het bleek al een beetje uit de vorig post dat grappen niet zo best te beschrijven zijn, maar het was erg gezellig. Eenmaal aangekomen namen we met zijn vijven ook één kamer, later kwam er nog een zesde bij. Eerst wisten we zijn naam niet dus noemde we hem „the sixth person”. Later toen we zijn naam eenmaal kenden bleven we hem toch maar zo aanduiden. De toon was wel een beetje gezet: we trokken vooral als groep op. Continue reading